Hoch verdient in vakantie kwart miljoen; Winnaar Dutch Open golftoernooi blijft Torrance twee slagen voor

HILVERSUM, 31 JULI. Scott Hoch was al binnen met een score van 'min vijftien' en stond voor het clubhuis tekst en uitleg te geven. Plotseling werd hij afgeleid. “Billy, wat is er gebeurd?”, riep de Amerikaanse golfer naar zijn caddie, de tassendrager. “Torrance heeft de zeventiende gechipt voor een birdie”, antwoordde Billy. “Dus hij moet een eagle maken op de achttiende”, concludeerde Hoch.

De 39-jarige Amerikaan vertrok geen spier. Zijn overwinning in de Heineken Dutch Open op de Hilversumsche golfbaan liep geen gevaar, zo wilde hij graag geloven. Hoch had, na zijn finish op de achttiende, drie slagen voorsprong op de Schot Sam Torrance, die later aan zijn slotronde was begonnen en nog bezig was. Maar op de zeventiende liep Torrance één slag in. En op de achttiende en laatste hole, een par-5, was een eagle (twee onder par) niet geheel onmogelijk. Dat was donderdag ook de Nederlandse amateur Robert-Jan Derksen gelukt.

Om de ontknoping te bekijken zocht Hoch naar een televisie. Met zijn vrouw, die van de zenuwen het babbelen niet kon laten en zich afvroeg hoe ze met zes koffers op tijd op Schiphol kon komen, zag hij hoe Torrance eerst zijn bal in het zand van een bunker sloeg en vervolgens de beslissende chip miste. Hoch was winnaar, verdiende een kwart miljoen gulden en kreeg een zoen van zijn echtgenote.

Wat Hoch niet meer zag was de volgende putt van Torrance. De Schot, die de dag begon als leider en zich slechts met moeite handhaafde aan de top van het klassement, had op de dertiende hole al een beginnersfout gemaakt. Daar rolde een chip voorbij de vlag aan de andere kant van de green het heuveltje weer af. Maar zijn foutje op de achttiende was kostbaarder. Een schuivertje van een meter, een routineklus met een prijskaartje van 40.000 gulden. Hij miste en moest daardoor uiteindelijk de tweede plaats delen met de Zweed Michael Jonzon: geen 170.000, maar slechts 130.000 gulden prijzengeld.

Een laatste putt missen, ook Hoch weet er alles van. De spanning wordt zo groot dat de spieren verkrampen, de polsen beginnen te zwikken, het gevoel en het vertrouwen verdwijnen. Hoch, geboren in North Carolina en wonend in Florida, heeft met golfen al meer dan tien miljoen gulden verdiend en is een van de toppers op de Amerikaanse tour. Maar door één enkele misser is hij nog geen wereldster. In 1989, op de achttiende hole van de US Masters - een van de vier belangrijke majors - bleek 50 centimeter plotseling een onoverbrugbare afstand. Hij miste, en de Engelsman Nick Faldo boekte het eerste grote succes van zijn carrière. Jarenlang is die ene mislukte putt Hoch iedere dag wel een keer door het hoofd geschoten.

Putten lijkt zo makkelijk. In iedere par (professional avarage result) van een hole zitten twee putts. Op een par-3 hole hoort een speler in één de slag de green te bereiken, in een par 4 in twee slagen. Dan eerst een lange putt in de richting van het vlaggetje en een kort tikje in de hole. Op de green, het op een hoogte van twee millimeter gemaaide gras, kan de bal heerlijk rollen. Een speler hoeft slechts de glooiingen te 'lezen', de juiste lijn te bepalen, de afstand in te schatten en zich te concentreren.

Maar putten - ruim veertig procent van het totaal aan slagen - blijkt meestal het onderdeel waarmee spelers een toernooi winnen of verliezen. Putten hoort een pendule-beweging te zijn. De onderarmen en polsen blijven stevig verankerd, vanuit de schouders zwaait de putter van 5 naar 7 of van 4 naar 8 uur op de wijzerplaat van een klok. Maar vooral de wat oudere spelers kunnen volledig de controle over het putten kwijtraken. Dan trillen de polsen, bibberen de armen.

De 41-jarige Torrance liet gisteren zien dat zoiets tienduizenden guldens kan kosten. Een paar jaar geleden had hij zelfs nog meer problemen. Als een van de eersten - zijn vader is golfleraar - overwon hij die bibbers door over te schakelen op een 'bezemsteel', de verlengde putter, waarvan de bovenkant in zijn linkerhand tegen zijn kin rust. Alleen met zijn rechterhand maakt hij de zwaai, met nauwelijks ruimte voor afwijking. Hoch heeft zo'n lange stok nog niet nodig. “Mijn putten is nog nooit zo slecht geweest dat ik naar iets nieuws heb gezocht. Ik heb voor de grap wel eens met zo'n steel geoefend, maar vond het niet lekker spelen.”

Hoch schreef zijn succes in Hilversum toe aan zijn solide putten en zijn solide slagen met de ijzers. De smalle bosbaan was hem op het lijf geschreven. Hij speelt niet bijzonder krachtig, maar slaat de lange ballen kaarsrecht en nauwkeurig. Bovendien was hij ontspannen en voelde hij nauwelijks druk. “Het lijkt wel alsof ik buiten Amerika beter speel dan in Amerika.” In de VS won hij tot nu toe vier toernooien, in Azië en Nederland vijf. “Mijn status is afhankelijk van mijn prestaties in Amerika. Daar is het ook iets zwaarder. Ik heb hier twee goede ronden gespeeld, de eerste en de vierde van ieder 65 slagen. Maar met mijn twee matige ronden, de tweede en de derde van 70 en 69, had ik zo'n toernooi als dit in Amerika nooit gewonnen. De concurrentie in de breedte is daar veel groter.”

Het was min of meer toeval dat Hoch in Hilversum terecht kwam. “Ieder jaar mag mijn vrouw Sally één land uitkiezen waar ze graag heen wil”, vertelde Hoch. Dat was dit keer Nederland en Amsterdam. Hoewel het sterren-restaurant de Hoefslag, waar hij verbleef, hem tot zijn spijt geen pizza kon voorzetten en ook de biefstuk pas echt lekker smaakte met een gezonde dosis ketchup, is Nederland hem prima bevallen.

Of hij volgend jaar terugkomt is echter onduidelijk. Dit keer werd zijn startgeld betaald - “met de lage dollar hebben ze me goedkoop gekregen” - in een package-deal met de manager van publiekstrekker Daly. Ook volgend jaar zal zijn komst afhangen van het geboden startgeld. “Ik kan me voorstellen dat de organisatie liever betaalt voor Daly, dan voor mij”, zei Hoch. Daly won immers al twee majors, Hoch zat daar 50 centimeter naast.