Bloedblaar en vermoeidheid spelen Siemerink in finale parten

AMSTERDAM, 31 JULI. Misschien lag het aan de verzengende hitte of aan het eenzijdige verloop van de wedstrijd, maar de ruim vijfduizend toeschouwers bij de finale van de Open Nederlandse Tenniskampioenschappen gedroegen zich gistermiddag als bioscooppubliek. Nee, een thuiswedstrijd had hij in het Amstelpark in Amsterdam niet gespeeld, vond ook Jan Siemerink na zijn nederlaag tegen de Chileen Marcelo Rios (6-4, 7-5 en 6-4). De eerste Nederlandse finalist bij de Dutch Open sinds Tom Okker in 1978 had er niet van opgekeken. “Het was typisch Nederlands publiek: keurig netjes klappen voor de tegenstander. Zo van: laten we het vooral gezellig houden.”

Over het gebrek aan steun wilde Siemerink niet klagen. Daar is de 25-jarige inwoner van Monte Carlo veel te bescheiden voor. Maar de enige keer dat het publiek hem hartstochtelijk aanmoedigde, bij 4-3 in de derde set, bleek hoe sfeergevoelig Siemerink is. Die game liet Siemerink zijn beste tennis zien. Opgezweept door de toejuichingen bracht hij met een paar fraaie returns en een van zijn fluwelen stopvolleys Rios voor het eerst in het nauw. De twee breakmogelijkheden die dat opleverde, liet Siemerink echter onbenut. Op deuce kreeg hij nog een mooie kans, maar zijn volley belandde in het net. Van schrik tuimelde de Nederlander achterover en bleef hij enige seconden roerloos op het gravel liggen. Zijn verzet was gebroken. Rios behield daarna zijn service, brak zijn opponent in de volgende game en speelde de partij vervolgens moeiteloos uit.

Ondanks de nederlaag keek Siemerink na afloop op een geslaagde week terug. Dat hij met z'n service-volleyspel in een graveltoernooi zover kon komen, had hem zelf ook verbaasd. “Toen ik donderdag naar de namen van de acht kwartfinalisten keek, vond ik dat één naam niet in het rijtje thuishoorde: die van mijzelf.” Toch was Siemerink met zijn aanvallende tactiek heel succesvol tegen de baseline-specialisten. Zaterdag versloeg hij in de halve finale de erkende Oostenrijkse gravelbijter Gilbert Schaller (7-6, 6-7 en 6-4) en bereikte hij voor de vierde keer in zijn carrière de eindstrijd van een ATP-toernooi. De laatste keer dat hij daarin slaagde, was twee jaar geleden in Marseille. Zijn enige overwinning dateert van 1991, in Singapore.

De afgelopen jaren raakte Siemerinks talent danig in de versukkeling. In oktober 1991 leek hij, als nummer 24 op de wereldranglijst, klaar voor de sprong naar de top. Kenners vergeleken zijn touch en balgevoel met die van John McEnroe en voorspelden hem een grote toekomst. Maar die hoge verwachtingen wist de linkshandige Zuidhollander nooit in te lossen. Er zat altijd wel muziek in zijn spel, maar de scherpte en de vastheid ontbraken. Een percentage-speler zoals bijvoorbeeld Eltingh, is hij nooit geworden. Hij bleef een artiest, die een prachtige bal kon laten volgen door vijf missers.

Steeds verder zakte Siemerink op de wereldranglijst. Vorig jaar duikelde hij na een knie-operatie zelfs uit de top-100. Dit jaar vond hij weer de weg omhoog. In maart versloeg hij in Key Biscane Michael Chang en op Wimbledon snoepte hij vorige maand in de derde ronde een set af van Boris Becker. Door zijn prestatie bij de Dutch Open stijgt Siemerink weer naar een plaats waar hij gezien zijn talent thuishoort. Vanaf vandaag is hij de nummer 35 van de wereld. Voor het eerst heeft Nederland met Krajicek (13de), Eltingh (20) en Haarhuis (23) vier spelers bij de beste veertig.

Siemerink zegt zijn herwonnen zelfvertrouwen te danken te hebben aan coach Tjerk Bogtstra, die in februari Frits Don opvolgde. “Frits was altijd heel erg aanwezig. Dat gaf toch een bepaalde druk. Tjerk is veel losser, bij hem kan ik meer mezelf zijn”, beweerde een zichtbaar uitgeputte Siemerink na de finale. Een “stukje vermoeidheid” en een bloedblaar onder een grote teen hadden hem tegen Rios parten gespeeld. “Het was een energievretende week. Vooral de halve finale tegen Schaller was zwaar. Vandaag heb ik het laatste beetje kracht eruit geperst, meer zat er niet in. Op de cruciale punten kwam ik steeds een fractie te laat aan het net.” Of een fittere Siemerink wel van Marcelo Rios had gewonnen, is zeer de vraag. De kleine Chileen (1.73 meter) met de langste haren van het circuit, speelde indrukwekkend. Onnodige fouten maakte de 19-jarige nauwelijks. Met speels gemak sloeg hij ballen voortdurend tegen de baseline. Ook zijn 'korte' spel was een lust voor het oog.

Rios, die gisteravond met de Nederlander Sjeng Schalken aan zijn zijde ook het dubbelspel won, staat als onbehouwen te boek. Gisteren deed de Chileen zijn rebelse faam echter geen eer aan. Uit de koelkast op het centrecourt deelde hij aan dorstige toeschouwers kwistig frisdrank uit. Ook vergat hij niet de twintig landgenoten te bedanken die hem met vlaggen en spreekkoren hadden gesteund. Van grootspraak, zijn handelsmerk, was geen sprake. Of het moest het T-shirt met superman-embleem zijn, dat hij speciaal voor de prijsuitreiking had aangetrokken.

    • Arjen Ribbens