Acht van Chaam is criterium

Heel lang geleden ging je altijd op de fiets naar de Acht van Chaam. In een rustig tempo, althans op de heenweg. Reed je 's avonds huiswaarts, dan zat er een flinke vaart in. Je koos het achterwiel van een bromfiets, je vloog over de Brabantse wegen. Grijnzend passeerde je Solexen, die niet harder konden dan 32 kilometer per uur. “Ik stik van de moraal”, schreeuwde je naar een vriend die dampend schuin achter je ploeterde. Beresterk waande je je, geïnspireerd door zo'n schitterende Acht van Chaam. Jo de Roo had die keer gewonnen, de ouwe Wim van Est werd derde. Wat een applaus voor de wielerhelden, van die 50.000 toeschouwers. Het was een teleurstelling toen je er vele jaren later achter kwam dat het wedstrijdverloop in de Acht van Chaam, net als in andere criteriums, soms tevoren al vast stond. Dat de toprenners en het organisatie-comité vóór de start stiekem bepaalden wie er zou winnen. Bij de Acht van Chaam mag immers geen 'krabber' op het podium staan, daar hoort een kampioen! Het publiek weet niet dat het nu en dan wordt bedot. Of wil het niet weten. Wielervolk is gauw tevreden, als het maar waar voor zijn geld krijgt. En spektakel, daar was in de Acht van Chaam altijd sprake van. Tot vorige week - en daar keek je van op. Je las dat de Acht van Chaam een saaie vertoning was. Met zelfs fluitconcerten. Veel van de toeschouwers waren al naar huis voor de onbekende winnaar George Hincapie arriveerde. Wat was hier aan de hand? O, waren de 'inrichters' van de koers overmoedig geworden? Hun Acht van Chaam moest zo nodig méér aanzien krijgen en heette sinds 1994 niet langer een criterium, maar een internationale wedstrijd. Je weet wat dat betekent: geen startgeld, maar er zijn wel UCI-punten te verdienen. Aan die punten tillen de ploegen zó zwaar, dat er vooraf niet kan worden gesjoemeld. Geen kans dus om een winnaar aan te wijzen. De Acht van Chaam werd een soort semi-klassieker. En die kunnen oer-vervelend zijn, zeker wanneer er zoals woensdag zeventien vluchters en zes jagers aan de haal gaan. Dat het honderd renners tellende peloton zo langzaam reed dat het dreigde te worden gedubbeld en na amper twee uur wedstrijd moest afstappen, is overigens schandelijk. De Acht van Chaam moet weer een criterium worden. Dan gebeuren die dingen niet, dan wint geen naamloze Amerikaan. Dan is er weer spektakel. Zoals vroeger. Volgend jaar gaan we weer kijken. Op de fiets. Rustig heen en héél hard terug.