Zongedroogd vlees

We zijn met zijn zestienen, veertien mannen en twee vrouwen. Khaled beweert familie van de Jordaanse vorst te zijn. John komt uit het noorden van New York en hij heeft verklaard dat hij veel geld wil verdienen met het maken van pornofilms. Hij wordt geregeld opgepiept. Ook valt hij bijna iedere les in slaap. Hij boert veel en hard, maar hij zegt dat hij er niets aan kan doen. Verder is er Bruce, het fotomodel uit Miami.

Bruce ziet er uit als Superman. Als hij met me praat gaat hij niet op een stoel naast me zitten, maar hurkt op de grond, omdat er anders te veel hoogteverschil tussen ons is. Er zijn mensen die beweren dat de breedte van zijn schouders gelijk is aan de lengte van mijn benen. Het enige merkwaardige aan Bruce is zijn stem. Hij heeft de stem van een muis. Ik denk dat dat de voornaamste reden is dat hij nooit heeft geprobeerd acteur te worden. Hij is twaalf jaar lang model geweest voor alle belangrijke modebladen van deze wereld. Hij heeft in Florida, Parijs en Italië gewoond, maar nu heeft hij er genoeg van model te zijn. Hij wil zelf films maken, dat is de reden dat hij hier is. Bruce zegt dat hij een vriendin heeft, maar er gaan geruchten dat hij op kleine, scharminkelige jongetjes valt zoals ik. Als Bruce en ik over straat lopen kijken mensen ons na. Ook in restaurants trekken we veel bekijks. Donderdag zei Bruce, “we zijn geen komisch duo, zo zien we er nu eenmaal uit”. Het is die piepende muizestem die de laatste klap is in het gezicht van de toeschouwer. De ober kwam niet meer bij. Hij moest zich excuseren.

Ook Steve Friedman wil ik hier niet vergeten. Hij is achttien en komt uit Manhattan. Hij heeft een klein snorretje, verder is hij onbehaard. Hij draagt een rood regenjack en een rugzak. Zowel rugzak als regenjas doet hij nooit uit. Steve gaat altijd aan de zijkant zitten. Soms zegt de leraar, 'je ziet het daar niet'. Dan draait hij zijn hoofd een beetje schuin en wappert vriendelijk met zijn hand alsof hij wil zeggen, 'houd je gemak'. Niemand heeft hem meer dan vijftien woorden horen spreken. En dan ook nog alleen de eerste dag toen hij, net als iedereen, moest opstaan en zei, “ik ben Steve Friedman, ik wil films maken”. Alleen afgelopen donderdag gaf hij plotseling een antwoord dat iedereen versteld deed staan, omdat niemand het wist. Steve bleef onbewogen voor zich uit staren. 'Hoe kan dat?' vroegen wij. 'Gewoon kijken', zei hij. In een korte film speelde Steve de rol van een man die allemaal biefstukjes op zijn balkon heeft liggen, omdat hij van zongedroogd vlees houdt. Tot mijn verbazing speelde hij die rol zeer overtuigend. Anderhalve minuut lang was Steve Friedman veranderd in een niet geheel ongevaarlijke gek die geobsedeerd is door zongedroogd vlees.

Over Karin uit Berlijn heb ik niet veel te zeggen. Misschien alleen dat ik haar een snelle ondergang toewens. En niet omdat ze Duits is.

Pablo Berger, een van onze leraren op deze filmacademie heeft een prijs gewonnen op het festival in Oberhausen. Hij is een dikkerdje.

Heng-Tatt Lim, een andere leraar, praat zo zacht dat je bijna op zijn schoot moet gaan zitten wil je hem kunnen verstaan. Het lijkt alsof hij de wereld aan zou willen vliegen, en dat hij zijn uiterste concentratie nodig heeft om dat niet te doen. Hij is onze beste leraar. Hij zei, “ik heb Scorsese gevraagd, wat weet jij, wat ik niet weet? Ik bedoelde dus, hoe komt het dus dat mijn films altijd mislukken. Dat vond Scorsese een goeie vraag, want de meeste mensen komen bij hem om te weten hoe ze beroemd kunnen worden.”

De dag die de kranten omschreven als de heetste dag van deze zomer moesten we onze eerste film opnemen. In mijn crew zitten, behalve ik, drie Mexicanen. De oudste is half-Libanees en een gewezen importeur van Franse kleding.

Hoewel mijn idee tamelijk geniaal was is de film niet geheel geworden wat ik ervan gedacht had. Waarschijnlijk omdat het precieze effect van de 10mm-lens nog niet geheel tot me door was gedrongen. Toen de opnamen klaar waren was iedereen geheel verbrand en zijn we gaan eten in een Frans restaurant vlakbij de Houstonstreet. Een van de beste plaatsen die ik ken in New York. Ik zou het niet erg vinden er te moeten wonen.

Bijna iedereen had New York verlaten. We waren de enigen gasten, op de eigenares na die zichzelf en haar kind op straat natspoot en aanbood ons ook nat te spuiten. Wij namen dat aanbod gretig aan. Geheel doorweekt gingen we toen weer verder met het eten van onze Gazpacho. Ook de serveerster liet zich natspuiten. Ze las een boek waarvan de eerste zin luidde: 'Ik ben jong, ongelukkig en neurotisch'. Ik zei: “kom een week bij mij wonen, dan weet je meer over dit soort mensen dan door het lezen van honderd boeken.”

Omdat de Mexicanen moeite hebben mijn naam te onthouden noemen ze me bij de functie die ik in hun film heb bekleed. Edgardo sloeg een arm om mij heen en zei, “camerman, jij hebt mijn film volledig verkloot, maar ik ben gelukkig.”

Toen we later naar huis liepen bleek dat de stoelen in het Franse restaurant op onze natte kleren hadden afgegeven. Eerst heb ik geprobeerd het eruit te krijgen, maar toen het niet lukte besloot ik het zo te laten. Bepaalde gebeurtenissen in het leven moet je markeren. Met grafstenen, Italiaanse schoenen of witte spijkerbroeken die in Franse restaurants van kleur veranderd zijn.