Barokmuziek zonder verhaal

Concert: European Union Baroque Orchestra o.l.v. Roy Goodman. Programma: Purcell, Muffat, Händel, Telemann, Fischer, Bach. Gehoord: 27/7, Concertgebouw, Amsterdam.

Het European Union Baroque Orchestra bestaat uit 25 barok-studenten uit verschillende Europese landen die in de zomermaanden studeren en optreden onder leiding van Roy Goodman, een Engelse expert op het gebied van historische uitvoeringspraktijk, en onder meer leider van het barokorkest The Brandenburg Consort. Bij hun optreden, gisteravond in Amsterdam, bleken de jonge musici hun weerbarstige instrumenten goed te beheersen en hun lesje over articulatie, frasering en versieringstechniek geleerd te hebben. Ondanks het enthousiasme dat het ensemble ten toon spreidde had men als luisteraar moeite om bij de les te blijven. Terwijl dirigent Roy Goodman alle vitaliteit waarover hij beschikte ten toon spreidde en af en toe een demonstratie solo-boksen weggaf, was het hoorbare resultaat van zijn inspanningen weinig inspirerend. De musici verstonden elkaar in de internationale taal van de barok, maar men had niet veel meer dan gemeenplaatsen met elkaar uit te wisselen, en in dit opzicht leek dit musiceren sprekend op de gesprekken die in de zomer op campings en terrasjes worden gevoerd. Zo kabbelde de ene barokmeester na de andere voorbij zonder dat de luisteraar zich werkelijk aangesproken voelde, aangezien er uit de losse zinnen nergens een betoog werd opgebouwd of een verhaal werd verteld.

Hoewel er nog af en toe een poging werd ondernomen tot differentiatie in de klank door bij herhalingen een andere instrumentengroep in te zetten, was ook in dit opzicht al bij voorbaat succes uitgesloten vanwege het orgel dat samen met het clavecimbel op deze avond constant van de partij was. Uit de veelheid aan mogelijkheden om de continuo-partij in te vullen werd een simpele keuze gedaan: géén keuze. En zo werden we geconfronteerd met een donkere, dichtgeslibde klank waar geen spitse articulatie bij strijkers en blazers tegen opgewassen bleek, een klank die ons oor verveelde en ons oog herhaaldelijk naar ons horloge lokte.