Het gaat erom dat ik later een volle portemonnee heb; Edwin uit Rotterdam

“Mijn vader heeft een blessure, dus nu kan ik ook niet dansen. Hij moet me erheen begeleiden. Eerst zat ik op judo, maar daar hielden ze geen rekening met slechtzienden. Toen paardrijden, want dat kun je doen op je gevoel. Maar dat werd jammer genoeg te duur. Nu zit ik dus op country & western dansen. Als ik er met mijn neus bovenop sta, zie ik het allemaal wel. Je danst in een rij. De jongens naast de jongens, de meisjes naast de meisjes. Vroeger wou ik altijd cowboy worden, daar zal het wel mee te maken hebben. Op school heb ik bijna niemand verteld dat ik dans. Waarom wel?

Ik ben vroeger veel gepest. Toen ik drie jaar was kreeg ik lenzen, maar die wreef ik er steeds uit. Dus kreeg ik een bril. Een dikke bril. Op school mocht ik haast nooit meedoen aan spelletjes. Je kunt niet goed zien, zeiden ze dan, we hebben niets aan je. Brillenjood, dat soort grapjes.

Met ander kinderen samen zijn heb ik nooit geleerd. Alles deed ik alleen. Altijd zat ik in mijn eentje op mijn kamer. Mijn ouders teelden anjers en waren altijd aan het werk. Zij zijn een beetje middenmoot. Ik wil nu eindelijk wel eens weten wat het is om echt rijk te zijn.

Mijn leven zou er toch heel anders uitzien als ik zou kunnen zien. Dan zou ik zelf auto kunnen rijden. Of ik zou chirurg kunnen worden. Daar denk ik wel eens over na als ik bedenk welke vakken ik moet kiezen in het voortgezet onderwijs. Of als ik het gevoel heb: ik wil geld in mijn handjes hebben. Voor mij is het denk ik moeilijker om rijk te worden dan voor iemand die kan zien. Dat kost mij veel meer inspanning.

Uiteindelijk wil ik examen doen in de biologische vakken. Ik ben tussen de planten opgegroeid. Ik vind het gewoon mooi om ze te zien groeien. Ik zou willen onderzoeken of nieuwe kruiden tegen ziektes helpen. Ik wil naar de universiteit. In totaal moet ik nog zo’n twaalf à vijftien jaar naar school, denk ik. Ik hou niet van leren, maar het gaat er mij maar om dat ik later een volle portemonnee heb. Ja toch? Ik wil zoveel geld hebben dat ik er in kan zwemmen. Maar het moet wel op een eerlijke manier. Ik wil ook een goede naam hebben. Geen omkoopschandaaltjes of zo.

Ik woon hier intern op de woonvoorziening. Ik zit nu in mijn laatste jaar. Ze hebben hier ook een MAVO. Als advies heb ik gekregen: nog twee jaar wennen en dan naar een reguliere HAVO. Dan kom ik in een omgeving waar iedereen wel alles kan zien. Dat is de uitdaging ook. Voor het grootste deel moet je vertrouwen in jezelf. Weten dat je het met een klein beetje hulp ook moet kunnen.

Het kinderleventje is voorbij. Het rustige leven zonder huiswerk is over. Het wordt hard werken, weinig vrije tijd, goed in je agenda kijken of je huiswerk hebt. Dat zijn denk ik de grootste veranderingen. Je komt in de puberteitsleeftijd, zoals ze dat noemen. Nu al heb ik een grote mond, dat zal dan wel helemaal erg zijn.

Meisjes, dat komt nog wel een keer. Ik ben wel eens verliefd geweest - op een meisje dat kon zien, maar dat is niks geworden. Ik weet wel een beetje hoe ze eruit zag, maar niet goed. Maar het gaat mij niet om het uiterlijk. Ze was aardig. Ze had een zachte stem en ze had begrip voor slechtziendheid. Je hoeft tegen mij niet te zeggen: ‘zie je die eenkhoorn daar?’. Want die zie ik dus niet.”

Naschrift (26 juni 2017): De achternaam van Edwin is in overleg met de betrokkene uit dit artikel verwijderd [red.].