Overste Karremans (5)

Kolonel Karremans en zijn Dutchbatters lijden volgens de kenners aan het Stockholm-syndroom. Zij vereenzelvigen zich met hun overweldigers en laten zich in postieve zin over hen uit. Dat is het onbedoelde resultaat van de politieke beslissing om praktisch ongewapende militairen naar een gebied te sturen waar de Leviathan heerst, de chaos, de oorlog van allen tegen allen.

Desondanks hield de politiek en zelfs de defensietop tot voor kort vast aan de fictie dat de ongewapende peacekeepers van UNPROFOR en Dutchbat op al deze fronten de vrede konden stichten en bewaren. Een fictie die niet doorgeprikt werd toen vorig jaar bekend werd dat UNPROFOR zich niet zonder toestemming van de strijdende partijen uit Bosnië zou kunnen terugtrekken wegens het risico op gijzelneming, gevangenneming en erger. Een fictie die zelfs niet werd doorgeprikt door minster Voorhoeve, die de afgelopen dagen staande hield dat Dutchbat, zelfs toen het gegijzeld was, duizenden mensenlevens gered zou hebben in Srebrenica.

Willen wij als land dat de krijgsmacht deze weg inslaat? Blijkbaar, want de politiek in dit land, en niet alleen in dit land, is eveneens lijdende aan een plaatsnaamsyndroom, het Sarajevo-syndroom. Het voelt zich schuldig aan de oorlog in Joegoslavië, vooral als zij er niets aan zou doen.

Uiteindelijk is de vraag: zijn we bereid Nederlandse jongens op te offeren voor Bosnië, een land dat van geen enkel politiek, economisch of strategisch belang is voor Nederland. Nu al hoort men stemmen opgaan dat de jongens die erheen gaan er zelf voor getekend hebben, avonturiers zijn. Sneuvelen? Eigen schuld, dikke bult. Een teken dat het publiek zich er van af keert en er zo weinig mogelijk mee te maken wil hebben.