'Naast voetbal gaf werk mij ontspanning'

In '86 begon ik met deze zaak. Eerst onder een andere naam, totdat ik daar na twee jaar spijt van kreeg. Ik ben Eddy Treijtel, heb een zekere naamsbekendheid en waarom zou ik daar niet van 'profiteren'? Natuurlijk word ik nog wel eens aangesproken op m'n Feyenoord-verleden. Logisch, ik heb ruim twintig jaar in het voetbal gezeten.

Iedere voetballer wordt trainer. Ik aanvankelijk ook: twee jaar bij een amateurclub. Maar ik heb niet de mentaliteit van een amateurcoach. Ik stopte er veel tijd in, maar kreeg niet datgene terug wat ik wilde. Bij een profclub is dat anders. Maar toendertijd was er geen plaatsje vrij om voor het hoogste diploma te gaan. Dus moest ik kiezen en aangezien ik dit al had, was de keuze niet moeilijk.

Van doelman tot directeur, dat gaat niet vanzelf. Tijdens m'n carrière heb ik naast het voetbal altijd gewerkt. Eerst als vertegenwoordiger in autolakken, later in de acquisitie van bouwverfen. Ik ben vrij toevallig in de schoonmaak-branche gerold. Via iemand die ik kende, raakte ik in contact met dit wereldje. Van het een kwam het ander.

Als profvoetballer heb je een paar uur per dag waarin je weinig te doen hebt. De een gaat slapen, de ander pakt een bioscoopje. Ik stapte in mijn wagen en was vertegenwoordiger. Ik moest iets om handen hebben. Mede dankzij het bestuur van Feyenoord vond ik dat baantje destijds. De afspraak was dat het nooit ten koste zou mogen gaan van het voetbal. Dat is ook niet gebeurd.

In dat werk vond ik mijn ontspanning. Ik had energie genoeg. Mijn geluk was dat ik in overleg met de baas mijn eigen werktijden mocht bepalen. En ja, dan ging je 's ochtends om een uurtje of acht van huis, trainen, werken en kwam je uiteindelijk om vijf, zes uur weer terug. Dat gaf mij een bevredigend gevoel. Rust ook. Ik voelde me prettig en zodra iemand zich prettig voelt, komt dat zijn prestaties ten goede.

Een doelman zet zijn medespelers op de juiste plaats. In ieder bedrijf werkt het zo, of zo zou het tenminste moeten werken. Een goede organisatie kenmerkt zich door de juiste mensen op de juiste plaats te zetten.

Vanaf m'n zestiende heb ik altijd gewerkt. Het ligt voor een groot deel aan jezelf. Kwestie van de juiste mentaliteit. Kijk, ik had die 'lege' uren ook anders kunnen benutten. In de boeken kunnen gaan zitten bijvoorbeeld. Maar ja, ik ben niet een jongen die graag zit te studeren, dus ga je werken.