De gedachte aan Casartelli motiveert Lance Armstrong

LIMOGES, 22 JULI. Bij elke ritzege steelt Lance Armstrong de show. Dan balt hij zijn vuisten, zwaait hij naar het publiek en toont hij zijn enorme eerzucht. Gisteren wees de 23-jarige Amerikaan met twee priemende vingers naar de hemel. “Show hoort bij de sport, maar nu dacht ik niet aan show. Ik dacht aan een ploeggenoot die er niet meer is.”

Het rouwproces na de dood van Fabio Casartelli duurt onverminderd voort. Drie dagen na zijn fatale valpartij en een dag na zijn begrafenis won zijn trainingsmaatje Armstrong de achttiende etappe in de Tour de France. De kopman van Motorola demarreerde 29 kilometer voor de finish uit een kopgroep van twaalf renners. “Ik voelde me niet best in de laatste kilometers, maar de gedachte aan Fabio heeft me gemotiveerd. Door aan hem te blijven denken kon ik de etappe winnen.”

Op het erepodium hield Armstrong zijn emoties aardig in bedwang. Hij kon een kleine glimlach niet onderdrukken. Bij de persconferentie moest hij even huilen, op het moment dat hem werd gevraagd iets over de persoon Casartelli te vertellen. Om vervolgens een grote loftrompet af te steken over zijn overleden collega. “Toen hij afgelopen winter bij onze ploeg kwam, dacht ik: this guy talks a lot. Hij lachte veel en hij klaagde nooit. Hij kon met iedereen goed opschieten. Een paar weken geleden bedacht ik me dat Fabio meer vrienden had dan wie dan ook. He was a super-person.”

Armstrong woont in dezelfde omgeving waar Casartelli is opgegroeid. In de buurt van het Como-meer fietsen ze samen vele kilometers. “De tragedie is dat Fabio niet hoefde te fietsen voor het geld. Zijn ouders zijn rijk genoeg. Hij hoefde niet voor het geld in de Tour te rijden. Maar hij hield heel van het fietsen. Daarom was hij hier.”

Voor Armstrong was de overwinning in Limoges zijn tweede ritzege in de Tour de France. In 1993 won hij de etappe naar Verdun. Een paar maanden later werd hij op 21-jarige leeftijd wereldkampioen. In de regenboogtrui ondervond hij vorig jaar de keerzijde van een grote triomf. Telkens als hij wilde demarreren, kreeg hij een tegenstander aan zijn wiel.

Gisteren mocht hij wel ontsnappen. Was het een vriendelijke geste van de concurrentie of de logica van de wielersport? In de kopgroep zaten allemaal renners uit verschillende ploegen. Alleen de MG-formatie was met twee man vertegenwoordigd. Maar de Italiaan Sciandri en de Zwitser Jaerman namen niet de moeite Armstrongs vluchtpoging ongedaan te maken.

De Texaan had zijn geweldige wedstrijdmentaliteit op een emotioneel moment laten gelden. Hij reed zich in het zweet voor de populaire Casartelli. “Maar jullie moeten niet denken dat we hier nog rijden om te winnen. We zijn hier alleen nog maar om de wedstrijd uit te rijden.”