Vrijdag 21; Mannen

Bruce Willis is een echte man in de film Die Hard with a Vengeance. Hij houdt het hoofd koel onder alle omstandigheden, maakt zich ook of juist als zijn leven op het spel staat slechts zorgen om trivialiteiten als zijn hoofdpijn, berekent intussen zijn kansen, slaat toe en wint. Heel soms wint hij niet. Maar dan is er Samuel L. Jackson die, tegen wil en dank en de raciale spanning tussen hem en Willis ten spijt, in de bres springt voor zijn maatje en hem uit de klauwen van de dood grist. Het spreekt vanzelf, dat het omgekeerde ook voorkomt en Willis op zijn beurt met altijd maar weer die doodsverachting ook Jackson bij tijd en wijle redt.

Mánnen zijn die twee. Samen riskeren ze hun leven tijdens een wilde tocht, plank gas, door Manhattan, samen trotseren ze de dreigementen van de gevaarlijke gek die op hun huid uit is, samen ontrafelen ze de satanische raadsels die deze hen opgeeft. Gaan ze - omdat hun taak dat vereist - uit elkaar, dan is een knipoog, een blik, een half woord voldoende om elkaars gedachten te raden en om, enige solo-avonturen later, elkaar weer het leven te redden. Het klinkt misschien eentonig, maar mooi is het wel, die twee. Ze maken ruzie en verwensen elkaar, maar als het er op aan komt, staan ze pal. Het is cameraderie ten top, zoals die alleen tussen mannen bestaat. Geen vrouw zal er ooit tussen kunnen komen, geen vrouw ook zal er ooit iets van begrijpen.

Het is dan ook niet toevallig dat er maar één vrouw in Die Hard voorkomt: de minnares van de gek en zij is van ieder belang ontbloot. Ze blijft een slechts af en toe ten tonele verschijnende onbekende en ze vervult geen specialere rol dan het gemiddelde bendelid. Te elfder ure en plichtmatig hebben de makers een vrij-scènetje met haar ingelast, even lamlendig als kortstondig. Ze had er net zo goed niet kunnen zijn. Waarschijnlijk is ze het resultaat van een dramaturgische gewoonte, net als de aan de andere kant van Amerika wonende vriendin van het personage van Bruce Willis. Haar aanwezigheid is gereduceerd tot enkele halfhartige pogingen van zijn kant om haar te bellen. Ze bestaat helemaal niet.

Daarom is het slot van Die Hard zo raar. Het eind goed al goed, toch zo typerend voor het genre, ontbreekt. Wat je verwacht, gebeurt niet. Willis en Jackson liggen na de succesvolle afloop van hun avonturen níet samen in bed en de éen legt níet voldaan het hoofd op de borst van de ander. Soms weet Hollywood het cliché verrassend te omzeilen.