Ike Turner schreeuwt oude souljuwelen stuk

Concert: Ike Turner & The Ikettes. Gehoord: 17/7 Paradiso, Amsterdam.

Zoals er enkele jaren geleden over Tina Turner een film gemaakt is, gaat dat nu ook over Ike Turner gebeuren. Maar waar Tina's levensverhaal ontroerde - zich ontworstelend aan een molesterende echtgenoot, uit de goot omhooggekropen en uiteindelijk uitgegroeid tot ster van een jonge generatie -, zal Ikes biopic verbijsteren. Hij wàs immers die terroriserende echtgenoot, hij ging van kwaad tot erger, en is pas onlangs vrijgekomen uit de gevangenis waar hij een straf uitzat wegens cocaïne-bezit.

Waar hij zich in zijn cel ook mee bezig heeft gehouden, muzikaal heeft het hem geen goed gedaan. Dat bleek gisteravond bij zijn optreden in Paradiso. Voor Ike Turner heeft de tijd stil gestaan. Deze tournee, met vijf nieuwe dansende en zingende Ikettes, is een fantasieloze bloemlezing uit het jaren vijftig en zestig-repertoire - en afgezien van Nutbush City Limits nog niet eens uit zijn eigen nummers, maar die van anderen.

Dus de in rode onderjurkjes geklede Ikettes kwamen met Charly Brown, Dancing In The Street, Respect. Bovendien deden ze maar liefst twee covers van The Beatles: Get Back en With A Little Help From My Friends - na Bon Jovi en Joe Cocker de derde live-versie binnen èèn maand.

De band speelde mooi en bescheiden. Er waren blazers, een verbaasd kijkende synthesizerspeler en natuurlijk Ike Turner zelf op gitaar die de droge Rhythm 'n Bluesriffjes speelde en af en toe zijn laag rommelende stemgeluid inzette voor wat samenspraak met de zangeressen.

Het waren helaas de Ikettes die de aandacht opeisten. Een van de zwarte zangeressen kon werkelijk zingen, degene die ook toevallig uiterlijk sterk op Tina Turner leek. Maar vreemd genoeg kreeg de ene blonde Ikette met de hoge piepstem het meest te zingen en keek Ike onbewogen toe, terwijl zij al die oude souljuwelen stuk schreeuwde. Voor straf moet hij die rol in zijn biopic zelf maar spelen.