God en de keuze van Cooman

De Evangelische Omroep besteedt zelden of nooit aandacht aan sport. Zelfs niet aan zaterdagvoetbal.

De EO heeft de sport niet nodig om de parochie uit te breiden. De jongste ledencijfers geven een 'winst' te zien van 10.036 sympathisanten, waarmee het totaal op 541.753 is gekomen. Je moet wel iets speciaals met god hebben om als sporter voor de camera's van het religieuze bolwerk te verschijnen. Zo werd in het verleden met veel tamtam Carl Lewis naar Nederland gehaald en mocht Ruud Gullit vertellen wat hij eigenlijk van religie weet. Vorige week zagen we een voormalige Feyenoord-supporter die van voetbal-die-hard was getransformeerd tot een beminde gelovige en De Kuip had ingeruild voor de kerk.

Zaterdagavond was het de beurt aan Nelli Fiere-Cooman. Was het niet toevallig dat het lang geleden opgenomen praatprogramma De Keuze samenviel met de Nederlandse kampioenschappen atletiek? Maar het zat de EO niet mee. De sprintster was ziek, zwak en misselijk en ontbrak in Bergen op Zoom. Presentator Bert van Leeuwen deed zijn best om in de opbouw van zijn vragen zo onschuldig mogelijk te beginnen. Nadat een kale kok van een restaurant, waar Nelli vaak haar hart pleegt uit te storten, in beeld was geweest, werd het onvermijdelijke onderwerp aangesneden. Bert haakte gretig in toen Nelli het woord privacy liet vallen. Bert: “Bidden heeft daar ook iets mee te maken. Je bidt voor de wedstrijden. Dat valt mij natuurlijk op. Wat bid je dan?” Nelli: “Ik dank altijd. Ik bid dat het goed gaat met mijn collega's. Je kunt zoveel bidden in een paar seconden. En god begrijpt me.” Bert vervolgens heel gewiekst: “Bepaalt god ook je moment van stoppen?” Nelli: “Op een bepaald moment zal god zeggen: Nelli, nu is het genoeg. Dan zal ik tegenstribbelen.” Bert, weer heel geslepen: “Hoe gaat god zeggen: Nelli, nu is het genoeg?” Nelli: “Dat weet ik niet. Heb ik het nog niet met hem over gehad.” Bert: “Ik ga het je man vragen. Hans, jij bent ook christen.” Hans Fiere: “Je kunt het samen aan de Heer vragen. Die keuze heb ik Nelli al een keer voorgesteld.” Bert, nu ongeduldig: “Wat zou de reden voor jullie kunnen zijn om dat te doen?” Hans: “Kinderen.” Nelli lacht haar tanden gelukzalig bloot. “Als ik over een paar maanden zwanger ben, zeg ik: Nelli van de atletiek, leuk dat je zover gekomen bent. Nu stoppen.” Zelden zal een sportster zo omslachtig hebben uitgelegd dat ze er genoeg van heeft.