Alleen Zülle verliest de gele trui van Indurain nog niet uit het oog

GUZET-NEIGE, 17 JULI. De Tour de France is het verhaal van de tien kleine negertjes. Een voor een verliezen de outsiders terrein op Miguel Indurain. Voor de Pyreneeën werden Evgeni Berzin en Tony Rominger op afstand gereden. Gisteren was het de beurt aan Laurent Jalabert, die in de bergetappe naar Guzet-Neige bijna een minuut verloor op Indurain en meer dan drie minuten op ritwinnaar Marco Pantani.

En toen was er nog maar één coureur die de Tour een verrassende wending kan geven. Alex Zülle bleef keurig in het spoor van Indurain. De Zwitser klaagde de afgelopen dagen over zere benen, maar in de barre tocht van gisteren was daar weinig van te merken. De regen en de mist hadden geen vat op de lichamelijke gesteldheid van Zülle, die als brildrager enigszins in het nadeel was.

Indurain ontkrachtte de stelling dat hij bij koud weer minder sterk rijdt. Heel even leek hij in de problemen, maar na afloop ontkende hij een zwak moment te hebben gehad. Hij liet Riis en Jalabert een paar honderd meter voorsprong nemen, om het tweetal vervolgens vrij simpel te achterhalen. Zijn achterstand op Pantani werd nooit groter dan drie minuten en zijn tijdwinst op de uitgeputte Jalabert was een heel mooi verjaardagsgeschenk.

De gele-truidrager kreeg op het erepodium een reusachtige taart aangeboden. De 31-jarige Indurain zal het gebaar van de Tourorganisatie op waarde schatten, maar veel liever keek hij even naar het klassement. Zijn voorsprong op Zülle is geruststellend, de rest telt eigenlijk niet meer mee. De afvalrace verloopt naar wens voor de Spaanse titelhouder. Hij kan in de zware bergetappe van morgen een verdedigende tactiek hanteren. Als Zülle de gele trui nog niet uit het oog heeft verloren, zal de Helveet moeten aanvallen. Maar misschien is de vrolijke Zülle al lang blij met een tweede plaats in Parijs.

Het scenario in de Tour heeft een repeterend karakter. Niet Indurain maar een minder goed geklasseerde renner besluit een vluchtpoging te wagen. Vervolgens krijgt de kopman van Banesto de nodige steun van zijn beste teamgenoten. Gisteren was het de beurt aan Vicente Aparicio, die zich als een ware meesterknecht gedroeg. Tegen het eind van elke bergetappe neemt de maestro zelf het heft in handen. Dan trekt hij aan zijn stuur, dan laat hij letterlijk zijn tanden zien. Op zo'n moment kruipt de rustig pedalerende Miguel in de huid van de ware vechtjas.

Als je hem van dichtbij voorbij ziet fietsen, blijkt dat ook Indurain het uiterste van zijn lichaam vergt. Van een afstand oogt zijn fietshouding zo ontspannen, in werkelijkheid toont hij een grimas op het donkere gelaat. Klimmen is en blijft een specialiteit voor lichtgewichten, voor Pantani in het bijzonder. Indurain weegt veel te zwaar om voor een echte klimmer door te gaan, maar hij compenseert zijn overgewicht met kracht en intelligentie.

Nooit raakt hij overstuur als er iemand een paar seconden voorsprong neemt. Gisteren was het de beurt aan Jalabert en Bjarne Riis, de vasthoudende Deen die zijn vaderland de afgelopen weken een ongekende wielerkoorts heeft bezorgd. Gisteren had Riis niet de kracht om weg te blijven, maar hij raakte minder uitgeput dan Jalabert. De held van Quatorze Juillet overschatte zijn eigen mogelijkheden en kon in de klim naar Guzet-Neige het hoge tempo niet meer volgen.

Voor Jalabert resteren twee kansen voor een plaats op het erepodium in Parijs. Als drager van de groene trui maakt hij de meest aanspraak op een huldiging, als nummer drie in het algemeen klassement moet hij duelleren met de betere tijdrijder Riis. Na de twee resterende Pyreneeën-ritten volgt aanstaande zaterdag nog een race tegen de klok rond Lac de Vassivière. Daar zal Zülle niet meer de kans krijgen om de nodige minuten goed te maken, de kopman van Once zal in de Pyreneeën het onmogelijke moeten waarmaken.

Indurain weet wat hem te wachten staat, net als Pantani die ongetwijfeld een derde ritzege nastreeft. De kleine Italiaan mag zijn aanvalslust laten gelden, hij staat te ver achter in het algemeen klassement. Hij is de joker van de Ronde, de ouderwetse berggeit die zelfs op de steilste stukken de kortste weg neemt. Als leerling van Claudio Chiappucci bewijst Pantani dat zijn heldenrol in de vorige editie niet op toeval berustte.

Net als in de etappe naar Alpe d'Huez beschikte de renner van Carrera gisteren over een flitsende demarrage. Op zijn kale kruin druppelde het regenwater, de wijduitstaande oren hadden geen last van tegenwind. In de laatste afdaling vergrootte hij zijn voorsprong op Indurain, omdat een joker nu eenmaal meer riskeert dan een rekenaar. Pas in de laatste klim verloor hij nog een paar seconden, omdat een ontketende Indurain harder rijdt dan een tevreden Pantani.