Neneh Cherry mengt simpel vele popstijlen als een ruige koningin

Concert: North Sea Jazz Festival met o.a. Neneh Cherry, The Jazz Passengers, Jazzmatazz, Jamiroquai. Gehoord: 14/7 Congresgebouw, Den Haag.

Voor de popliefhebbers op North Sea Jazz staat in de tuin van het Haagse Congresgebouw een tent die plaats biedt aan tienduizend man. Daar traden gisteravond onder andere Jazzmatazz, Jamiroquai en Neneh Cherry op. De tegen hip-hop en dance leunende pophelden speelden met grote, volwaardige bands; het tijdperk van de kaalslag, toen rappers nog aan konden komen met èèn dj en een taperecorder, lijkt voorbij. Het tijdperk van het mengen van stijlen daarentegen is tot bloei gekomen. Neneh Cherry, die gisteravond onder haar eigen naam glorieus haar live-debuut maakte, bleek meteen de koningin van deze stroming.

Jazzmatazz, het jazz/rap-project van Gangstarrs rapper Guru, kwam ondanks de medewerking van gerenommeerde muzikanten als Kenny Garrett (saxofoon) en Ronny Jordan (gitaar) niet veel verder dan een lauwe show. De formule, waarbij Guru's norse raps worden afgewisseld met gestroomlijnde blazers en aangejaagd door twee pittige zangeressen - waaronder DC Lee, voorheen van The Style Council -, is na een paar nummers uitgewerkt. De verschillende elementen blijven te veel los van elkaar staan.

Met zijn tienkoppige groep lukte het Jamiroquai wèl de achterse rijen van het tuinpaviljoen te bereiken. Zijn bandleden lieten geen gaten vallen, ze speelden alles vol met een knorrend orgel en hoekige baslijnen. Jamiroquai heeft een bijna snerpende stem maar voor zo'n grote zaal is dat een voordeel. Want of hij nou zijn love & peace-boodschap predikt of het obligate Legalize it!, Jamiroquai wordt overal gehoord.

Voor èèn optreden moest het poppubliek naar het dakterras, waar Deborah Harry, die eind jaren zeventig bekend werd als de zangeres van Blondie, zong met het Newyorkse jazz-gezelschap The Jazz Passengers. Het septet speelde als een verkeersopstopping, met tegen elkaar in solerende sopraansax en trombone, maar als Harry bij de microfoon kwam werd de instrumentatie luchtig. Deborah Harry zong zonder gevibreer of andere effcten - verrassend zwoel, laag en krachtig. Haar interpretatie van een standard als Imitation Of A Kiss was ironisch en grappig. Harry, nu met lichtbruin Cleopatra-kapsel, speelde de koele jazz-diva maar werd gelukkig af en toe weer de kijvende new wave-zangeres.

Hoewel Neneh Cherry een bijna even lange carrière heeft als Harry, en ze al twee solo-cds heeft uitgebracht, treedt ze nu voor het eerst op met haar eigen repertoire. En dat deed ze gisteravond sensationeel. Cherry kan smeken als Otis Redding, verzoenen als Marvin Gaye en schreeuwen als Janis Joplin. De songs zijn allemaal anders gearrangeerd dan op de cd, met een zwaarder rock-geluid en stoere drums. Het funky, open Inner City Mama werd nu een nummer waarop gepogood moest worden van Cherry. Zelfs het frêle 7 Seconds dat Youssou N'Dour in een roerend duet met haar kwam zingen, was ruiger.

Cherry's voordracht is simpel, haar bewegingen spontaan. Ze stampt over het podium met blote voeten in kistjes zonder veters, trekt ongedurig haar rok op haar heupen, zwaait met de geblondeerde haren; Neneh Cherry zingt niet alleen met haar stem, ze zingt met haar hele lichaam.