Maassen stelt z'n mysterieuze fan teleur

SAINT ETIENNE, 14 JULI. De Col de l'Oeillon was voor Frans Maassen een veel te zware beklimming. Zijn soepele pedaaltred veranderde op de bosrijke berg in een martelgang. In de laatste vijftig kilometer van de elfde etappe verloor de beschermde renner van Novell bijna vijftien minuten. Bij de finish in Saint Etienne stond een realistische Limburger. “Dit was een verkeerde etappe voor mij.”

Maar waarom was hij dan vooruit gereden, waarom had hij zo veel extra krachten verspeeld? Het antwoord vertelde alles over zijn nieuwe status. Hij was in de kopgroep beland om de belangen van zijn kopman te behartigen. Djamolidine Abdoesjaparov maakt nog kans om de groene trui te winnen, daarom was Maassen zo ijverig in de weer. Zelfs een miljonair wordt verplicht tot het betere afstopwerk. “Op het laatst heb ik mijn eigen tempo gereden, toen was het allemaal voorbij.”

De tijden zijn veranderd bij de ploeg Raas en bij de gewezen kopman Maassen. Vorig jaar klaagde hij nog over de grote werkdruk. Hij presteerde slecht en voelde zich doodongelukkig. Hij twijfelde aan zijn status van beschermd renner en begreep dat hij zijn enorme salaris niet kon waarmaken. Maassen is een coureur die het liefst op zijn gevoel rijdt, die een demarrage plaatst wanneer hij dat wil. Maar als kopman moest hij in 1994 heel voorzichtig te werk gaan. Hij werd een calculerende renner. Met als resultaat een overwinning in de Ronde van Luxemburg en verder niets.

Dit seizoen is de 30-jarige Maassen van de grote prestatiedruk verlost, omdat Raas de erkende spurter Abdoesjaparov wist te contracteren. De bescheiden man uit Ittervoort moet de wildebras uit Oezbekistan zo veel mogelijk helpen, zonder zijn eigen belangen uit het oog te verliezen. Na elf etappes is de ploegentaktiek van Novell zonder succes gebleven. Abdoe wacht nog steeds op zijn eerste sprintzege, de groene trui hangt om de schouders van de Fransman Laurent Jalabert en Frans Maassen heeft nog geen rol van betekenis kunnen spelen.

Zijn vergeefse streven naar een ritzege gaat hand in hand met de toenemende onzekerheid over een nieuw contract. Tijdens de Tour heeft Jan Raas een marketing-bureau aan het werk gezet dat een nieuwe sponsor moet zien te vinden. Bij Maassen knaagt de onzekerheid aan zijn spaken. Als Raas geen nieuwe geldschieter vindt, loopt zijn negenjarige verbintenis met de Zeeuwse ploegleider ten einde. De twijfel overheerst. “Als ik zo goed blijf rijden, komen de contracten vanzelf. En toch heb ik weinig keus. Misschien vind ik wel een ploeg, maar wat gaan ze je bieden?”

Geld heeft altijd een belangrijke rol gespeeld in zijn wielerloopbaan. Hij kreeg steeds betere aanbiedingen, naarmate hij steeds harder ging fietsen. Hij werd in 1989 tweede in Milaan-Sanremo, hij won een Touretappe in 1990, hij won de Amstel Goldrace in 1991 en eindigde in 1993 als tweede in de Ronde van Vlaanderen. Maassen had zich waargemaakt als een internationale subtopper en kreeg een topsalaris uitbetaald. Het dilemma van de hedendaagse wielersport. “Het is nooit goed als het geld je zo gemakkelijk komt aanwaaien”, liet Maassen vorig jaar optekenen in Sport International.

En toch heeft hij zelf altijd het betrekkelijke ingezien van de vele tonnen die op zijn bankrekening worden gestort. Verschillende keren deed zich een mogelijkheid voor naar Italië te vertrekken, maar de gevoelsmens koos voor een beschermde omgeving en liet wellicht miljarden lires aan zich voorbij gaan. De emotionele band met Limburg en de werkrelatie met Raas kregen de voorkeur. Zijn ploegleider heeft Maassen voor altijd in zijn armen gesloten. “Als ik iemand het succes gun, dan is het Frans”, sprak Raas een paar maanden geleden. “Die doet er echt alles voor om weer aansluiting te krijgen.”

Het trainingsdier Maassen kan zichzelf niets verwijten. Hij rijdt harder naar boven dan voorgaande jaren, zonder in het klassement ook maar een plaats te stijgen. Vooral de Italiaanse coureurs maken de laatste jaren enorme progressie. En Maassen kan waarschijnlijk niet veel beter dan hij nu laat zien. “Ik ben eigenlijk een redelijk beperkte renner”, liet hij zich vorig jaar ontvallen.

Zijn hoop op een ritzege in de Tour is minder vurig dan het verlangen naar een overwinning in een grote klassieker. Daar zegt hij het allemaal voor te doen, voor die ene superdag in de Ronde van Vlaanderen. “Dan fiets je op wolkjes en dat is heerlijk.” Maar voorlopig staat Maassen met beide benen op de grond, zoals hij de aanwezigheid van een trouwe Franse supporter langs het parkoers ook aardig weet te relativeren. “Die man staat er al jaren, maar ik weet eigenlijk niet waarom.”