Kindertheater of musicals, als het maar expressief is

Haar afstudeerscriptie ging over 'pesten op school'. Samen met een studiegenote interviewde ze vierhonderd basisschoolkinderen over dit onderwerp. De respons verwerkten ze in een twintig minuten durend cabaret: dans, toneel, een gedicht en een stukje voorlezen uit het dagboek van een kind dat wordt gepest. “We hebben het opgevoerd voor een klas kinderen en ze zaten ademloos te luisteren. Na afloop hebben we een kringgesprek gehouden en kregen we heel leuke reacties. Zo van: 'toen jullie dat en dat speelden, voelde ik het helemaal van binnen'. Daarna moesten de kinderen zelf iets creatiefs doen rond het thema 'pesten'. Ik zou best wat meer met dat cabaret willen doen. Misschien kunnen we het uitgeven of nog eens op andere scholen spelen, of misschien ga ik een musical schrijven.”

Leonie Roosen (22), vierdejaars studente aan de Pedagogische Academie voor het Basisonderwijs (PABO) in Oegstgeest, zou na haar afstuderen het liefst de 'artistieke' kant opgaan: kindertheater, musicals of werken voor de schooltelevisie. “Als het maar expressief is en met kinderen te maken heeft.” Deze zomer gaat ze met een vriend straattheater maken. “Dan kan ik kijken hoe dat bevalt.”

Het schrijven van sollicitatiebrieven heeft ze nog even uitgesteld. “Omdat het heel moeilijk is om te bedenken wáár je gaat solliciteren, als je arbeidswensen niet naadloos aansluiten bij je opleiding. Ik heb zitten denken aan de Vrije School, waar veel aan expressievakken wordt gedaan. Ik vind het achteraf jammer dat ik daar mijn stage niet heb gevolgd. Misschien dat ik de Vrije School opbel om te vragen of ik een paar dagen mag komen kijken. Of misschien stuur ik een open sollicitatie naar de schooltelevisie. Er schijnt ook een theaterschool voor kinderen te zijn, wie weet kan ik daar beginnen als leerkracht voor de 'gewone' vakken en later de drama-kant op.”

Haar ideale baan is 'zelf iets opzetten'. “Verhalen vertellen aan kinderen, kinderboeken schrijven, zoiets. Ik zou best een eigen bedrijf willen hebben, en zelfs werknemers in dienst willen hebben, als ik maar altijd zelf inbreng houd. Ik wil geen functie waarin ik alleen maar 'begeleidend' bezig ben. Ik wil graag zelf het initiatief nemen. Ik denk vaak: laat ik het zelf maar doen, dan gebeurt het tenminste zoals ik wil.”

Even heeft ze nog overwogen om na de PABO kinderpsychologie te gaan studeren. “Het studeren op zich bevalt me namelijk nog prima. Ik heb informatie over die studie aangevraagd, maar toen ik die zag, dacht ik 'nee, ik wil me niet verdiepen in theorieën over alles en iedereen, ik wil iets creatiefs doen, iets waar ik mezelf in 'kwijt' kan.” Ook een theateropleiding in Utrecht viel af als vervolg op de PABO. “Financieel is verder studeren niet te doen, ik heb recht op nog slechts één jaar studiefinanciering.”

De kans dat ze meteen na haar opleiding op een 'creatieve plek' terechtkomt acht Leonie klein. “Ik zal waarschijnlijk toch moeten beginnen in het gewone basisonderwijs en door middel van cursussen of een toneelgroep verder moeten zien te komen.” Het liefst blijft ze in de Randstad, maar Groningen vindt ze ook niet erg. “Dan kan ik in de weekeinden toch naar huis.” Zolang ze geen baan heeft, blijft ze thuis wonen, heeft ze besloten.

Geld staat niet bovenaan als het gaat om een baan, aldus Leonie. “Een mooi huis en een leuke auto zijn meegenomen, en ik moet wel van die baan kunnen leven, maar het belangrijkste is dat ik met kinderen werk en dat het een leuke en speelse werkomgeving is.” Hoe ze uiteindelijk aan die baan denkt te komen? “Het klinkt stom, maar ik hoop dat die me op een dag komt aanwaaien. Dat ik door het schrijven van een musical of een boek vanzelf tegen iets aanloop. Dat is tot nu toe steeds gebeurd met dingen die ik graag wilde.”