Erwin Nijboer volgt kopman goedkeurend thuis vanaf de divan; 'In deze vorm kan Indurain het ook zonder knechten af'

DENEKAMP, 13 JULI. In Spanje wordt hij versleten voor La Sombra ('De Schaduw'), in Nederland is een veelzeggende bijnaam Erwin Nijboer niet vergeven. Hier geldt de trouwe meesterknecht van gele-truidrager Miguel Indurain als een modaal wielrenner: een hardwerkende waterdrager, eentje die goed uit de voeten kan in vlakke etappekoersen maar vaak afhaakt zodra de eerste glooiingen in het parcours opdoemen.

Mede daarom besloten zijn ploegleiders Echevarry en Unzue de 31-jarige coureur, net als zijn Amerikaanse collega Andrew Hampsten, te passeren voor de Tour. En dat terwijl hij vooraf verzekerd leek van deelname aan wat zijn zesde Ronde van Frankrijk moest worden. De voorkeur van de technische leiding van de Banesto-formatie ging op het laatste moment uit naar José Ramon Gonzalez-Arrieta, de talentvolle Spaanse klimmer die dit voorjaar opzien baarde met een zege in de Classique des Alpes. “Natuurlijk baalde ik, maar dat is inmiddels over. Ik begrijp hun keuze. Alleen de eerste week bestond dit keer uit vlakke ritten. Bovendien stond Indurain er de laatste jaren in de bergen toch vaak alleen voor”, zegt Nijboer.

Dus zit de tiendejaars professional thuis in zijn geboorteplaats Denekamp. Vanuit het bosrijke dorp aan de grens met Duitsland maakt hij dagelijks lange trainingstochten door het Twentse land. Alleen of zo nu en dan in gezelschap van enkele leden van de plaatselijke wielerclub uit het naburige Oldenzaal. Zijn vizier is gericht op vier semi-klassiekers in Spanje en de Vuelta, de Spaanse rittenkoers die dit seizoen voor het eerst in het najaar wordt verreden.

De rechtstreekse tv-reportages vanuit Frankrijk laat de blonde knecht met de oorring meestal voor wat ze zijn. “Het liefst kijk ik naar de samenvattingen. Die live-verslagen vind ik al snel langdradig worden.” Maar speciaal voor het bezoek maakt hij nu een uitzondering. Zo rond de klok van drie nestelt Nijboer zich op de groene divan. Comfortabel leunt hij achterover voor het verslag van de koninginnerit naar Alpe d'Huez.

Zijn kopman hoeft ook vandaag de concurrentie niet te vrezen, meent Nijboer. “De Tour is toch al beslist”, klinkt het stellig. Met enig leedvermaak constateert hij vervolgens dat Evgeni Berzin (“een praatjesmaker”), door velen op voorhand gezien als Indurains grootste rivaal, de strijd vroegtijdig heeft gestaakt. Tony Rominger zal hetzelfde doen, vermoedt hij. “Misschien vandaag nog, anders morgen of overmorgen. Hij rijdt gewoon niet goed, dat zie je en dat wist hij vooraf zelf ook. Want de Tour was nog niet begonnen of hij had z'n excuses al klaar. Keelpijn en zo.”

Maar belangrijker volgens Nijboer is het feit dat Indurain net als de afgelopen vier edities eenvoudigweg ongenaakbaar is. “Kijk dan hoe soepel en hoe gemakkelijk hij rijdt met dat kleine verzet”, zegt Nijboer bij de beklimming van de voorlaatste berg, de Croix de Fer. “Dat is het verschil met anderen: Indurain rijdt 'klein' omdat-ie met een hoge trapfrequentie op z'n best is. Anderen kiezen voor een groter verzet maar houden dat niet lang vol. Hij wel.”

Een kopgroep, met onder meer de Franse favorieten Jalabert en Virenque, heeft dan ruim een minuut voorsprong op een groep met Indurain, die geleid wordt door vier ploeggenoten van de Spanjaard. Het perfecte scenario, oordeelt Nijboer. Volgens hem is er sprake van een blauwdruk van de eerste bergrit van dinsdag toen El Rey bij de laatste beklimming een tempoversnelling doorvoerde, alles en iedereen uit het wiel reed en hij binnen een mum van tijd zijn achterstand drastisch terugbracht. “Ze moeten gewoon tempo rijden en zorgen dat het verschil zo blijft. Dan is d'r niks aan de hand en maakt hij het op de laatste klim goed. Als hij echt zou willen, rijdt hij ze allemaal aan gort.”

Nijboers voorspelling komt uit, al weet Marco Pantani uit de greep van de 'tactische krachtpatser' te blijven. “Maar die mag winnen, want die staat op veertien minuten.” Als Mart Smeets vervolgens Indurains koersinzicht prijst en daarbij Nijboer als bron opvoert, verschijnt een glimlach op het gezicht van de Tukker. “Zo word ik toch nog genoemd.” Ditmaal heeft de tv-commentator het wel over Erwin en niet zoals dinsdag over naamgenoot en oud-marathonloper Gerard. “Ja, die Smeets. De druiloor.”

Pantani wint en Indurain finisht, met in zijn kielzog Alex Zülle en Bjarne Riis, als tweede. “Het enige wat ze kunnen is volgen. Wat ik al zei: de Tour is beslist.” Het machtsvertoon van zijn kopman is opnieuw indrukwekkend. “In deze vorm denk ik dat hij het karwei zonder knechten af zou kunnen.”

“Kijk, daar staat hij”, zegt Nijboer als de Spanjaard op het podium klautert en gewillig zijn derde gele trui van deze Tour over de schouders laat glijden. “En denk maar niet dat-ie moe is.” In zijn stem weerklinkt een mengeling van bewondering en trots.