Ontsnapping Zülle komt Indurain goed uit

LA PLAGNE, 12 JULI. Hij mocht demarreren omdat hij in de tijdrit zo veel had verloren. Alex Zülle begreep de ironie van de Tour de France. Wanneer hij minder achterstand zou hebben gehad in het algemeen klassement, had hij nooit een kans gekregen in de eerste bergetappe. Met dank aan de grote rekenaar Miguel Indurain, de viervoudige kampioen die gisteren een belangrijke stap heeft gezet naar zijn vijfde opeenvolgende eindzege.

Voor Indurain kwam de ontsnappingspoging van Zülle achteraf heel goed uit. Hij werd uitstekend ondersteund door zijn knechten Rué en Aparicio en toen dit Banesto-duo niet meer verder kon, paste hun kopman een subtiele tempoversnelling toe. Niemand die hem kon volgen. Hij passeerde de vooruitgereden Tonkov en liep zienderogen in op Zülle. Bij de finish in La Plagne was de voorsprong van de Zwitser bijna gehalveerd tot twee minuten.

De nederlaag tegen Zülle woog voor Indurain niet op tegen de winst op zijn andere rivalen. Berzin moest al eerder terrein prijsgeven op de Col de Méraillet, de Rus verloor uiteindelijk meer dan een kwartier op Indurain. De Zwitser Rominger en de Deen Riis haakten af bij de beklimming naar La Plagne. Ze hielden de schade beperkt tot respectievelijk vier en ruim vijf minuten. En Indurain rekende de andere afvallers voor de start al niet meer tot zijn opponenten. Jalabert, Virenque, Pantani, Chiappucci: ze mogen strijden voor de tweede plaats.

Voor Zülle telde vooral de ritzege. Ook hij maakt zich geen illusies voor het algemeen klassement. “Indurain is de chef, hij heeft de meeste routine en de beste ploeg.” De Zwitser beseft dat hij de Tour nooit zal winnen zolang Indurain de lakens uitdeelt. “Maar hij is 31 en ik ben pas 27”, zo sprak de olijke verteller zichzelf nog enige moed in. Hij kon een grote grijns niet onderdrukken.

Zülle is een levensgenieter. En hij praat zoals hij fietst, zonder omwegen. “Dit is een grote dag voor mij. Ik heb de hele Tour al goede benen, maar in de tijdrit kwam het er niet uit. Daarom had ik niks meer te verliezen. Het was alles of niets. Ik heb misschien veel kracht verbruikt, maar binnen is binnen. De tweede plaats is goed voor mijn moraal. Dat kan de benen verlichten. Ik denk nog niet aan de komende dagen. Heute ist heute, morgen ist morgen.”

Zijn tactiek in de negende etappe was bewonderenswaardig. Ruim vijftig kilometer voor de finish besloot hij in de aanval te gaan. Zijn maximale voorsprong op het uitgedunde peloton bedroeg iets meer dan vijf minuten. Hij had geluk dat Indurain vrij laat tot een tempoversnelling overging, maar een strijdvaardig renner verdient een beetje fortuin. En Indurain heeft er vannacht niet wakker van gelegen, dat hij wederom geen reguliere etappe op zijn naam kon schrijven.

De Koning van Navarra is al jaren heer en meester in de tijdritten, maar zijn laatste overwinning van een rit in lijn dateert al weer van 1991. Het is de enige smet op een prachtige wielerloopbaan. De manier waarop hij gisteren naar boven reed, getuigde van kracht en souplesse. Constant bleef hij in het zadel, de handen bijna onbewogen op het stuur. Hij had geen last van de tachtig kilo die hij naar boven moest torsen. Hij voelde slechts dat de eindzege weer een stapje dichterbij is gekomen.

In vergelijking met Indurain rijdt Zülle als een dolleman. Hij gaat de strijd aan, hij zwoegt en slingert dat het een lieve lust is. En altijd kiest hij voor de aanval. “Ik kan Alex eigenlijk niet in toom houden. Hij wil veel te graag”, sprak zijn Spaanse ploegleider Saiz een paar jaar geleden. “Hij kan afzien, hij heeft een winnaarsmentaliteit.” Saiz is het geweten van zijn kopman. “Manolo geeft mij het vertrouwen dat ik nodig heb.”

Zülle groeide op in de buurt van Sankt Gallen. Zijn vader is Zwitser, zijn moeder een Nederlandse die uit het Brabantse Steenbergen afkomstig is. Zoon Alex leerde beide talen spreken en hij leerde ook nog goed skiën. Toen hij in de milde winter van 1985 geen sneeuw onder de voeten voelde, besloot hij zich toe te leggen op de wielersport. Hij ontwikkelde zich tot een van de beste amateurs van zijn land en reed zich in de kijker van de professionele ploegleiders. Sinds 1991 rijdt hij bij Once.

Net als Indurain werd Alex Zülle op jonge leeftijd voorgehouden dat hij een potentiële Tourwinnaar was. Toch heeft hij zijn grote belofte tot nu toe niet kunnen waarmaken. Hij werd een keer tweede en een keer vierde in de Vuelta, hij droeg een dag de gele trui in de Tour. Maar het onstuimige talent leek zichzelf voorbij te rijden. Hij won weliswaar veel kleinere etappewedstrijden, de grote ronden waren aan Zülle nog niet echt besteed.

De roekeloze rijstijl speelde Zülle vorige maand parten in de Ronde van Zwitserland. Hij probeerde zijn tegenstrever Pavel Tonkov tevergeefs uit het wiel te rijden. De Rus wist niet van wijken en won de wedstrijd. Criticasters dachten dat Zülle zijn kruit had verschoten in zijn vaderland en voorspelden weinig goeds voor de Tour. In de individuele tijdrit van afgelopen zondag leek hij inderdaad niet in grote vorm. Hij verloor viereneenhalve minuut op Indurain. De nederlaag in Seraing leidde indirect tot de overwinning in La Plagne. “Als ik toen niet zo slecht had gereden, zou Indurain mij nu nooit hebben laten gaan”, sprak hij gisteren na de finish.

Zülle staat bekend als een geboren optimist, maar de Zwitserse kopman van de Once-formatie is realist genoeg om zichzelf niet voor de gek te houden. Voorlopig blijft hij in de schaduw van Indurain. Het toonbeeld van gelijkmatigheid duldt voorlopig nog geen opvolger. Zolang El Rey het fietsen serieus neemt, zal 'Prins' Zülle de Tour nooit kunnen winnen.