Als er niemand naar boven fietst is er weinig te beleven in La Plagne

LA PLAGNE, 12 JULI. Skiliften snijden door een dennenbos, grote chalets strijden met nog grotere hotels om de eerste graad van lelijkheid. De erosie in de Franse Alpen kent haar gelijke niet. L'Alpe d'Huez, Isola 2000, Val Thorens en La Plagne. Als je de Tourgids niet bij de hand hebt, zou je bijna vergeten dat het om verschillende aankomstplaatsen gaat.

De locaties ademen in de zomer dezelfde sfeer. De kale hellingen liggen 's winters bedekt met een fraaie sneeuwlaag, buiten het wintersportseizoen herinneren alleen de skiliften aan koudere tijden. La Plagne onderscheidt zich van de andere oorden door de ligging van de olympische bobsleebaan. Als een misvormde slang kronkelt de 1700 meter lange koker langs de berghelling naar beneden. De bobsleebaan eindigt in het gehucht La Roche, een klein dorp dat tevergeefs protest heeft aangetekend tegen deze visuele uiting van milieuvervuiling. De aanlegkosten van de baan bedroegen tachtig miljoen gulden, mede door de ingrijpende ontbossing van de omgeving. In totaal werden 5500 bomen omgehakt.

Nog geen twee weken hebben de olympische sleeërs gebruik gemaakt van de speciaal aangelegde baan. Na de Spelen van Albertville worden de dorpsbewoners voor altijd herinnerd aan de dubieuze constructie. Lange tijd vreesden ze voor hun gezondheid en droegen ze gasmaskers tegen de duizenden liters ammoniak die de baan in bevroren toestand moesten houden. Dit laatste is drieëneenhalf jaar na de Spelen niet meer nodig, want de post-olympische bobsleeërs laten zich zelden zien in La Plagne.

In een toeristische bijlage van de gemeente staan alleen foto's van kabbelende bergbeekjes en rustieke alpenweitjes. Deltavliegers, wildwatervaarders en ravottende kinderen hebben de skiërs en de bobbers naar de achtergrond verdrongen. De folder nodigt de lezer uit 's zomers naar La Plagne te komen. Maar de werkelijkheid leert dat er bij mooi weer bar weinig te beleven valt. Tenzij Zülle en Indurain naar boven fietsen.

Dan staan er duizenden mensen langs de kant van de weg. De picknickmand wordt uitgepakt, de nationale driekleur krijgt een opvallende plaats en de favoriete renner wordt op het asfalt gekalkt. Door het enthousiaste publiek en de heroïsche strijd om de gele trui wordt de lelijkheid nog enigszins verdoezeld. De felle wielertricots van de renners en de bonte uitdossingen van de toeschouwers camoufleren de erosie langs de bergflanken. Dat was gisteren. Vanaf vandaag is La Plagne weer het ouderwetse skioord dat eigenlijk met geen pen te beschrijven is.

    • Jaap Bloembergen