Marianne Faithfull laat rauwe teksten deftig klinken

Concert: Marianne Faithfull. Gehoord: 6/7 Carré, Amsterdam.

De laatste paar jaar is Marianne Faithfull actiever dan ze waarschijnlijk ooit geweest is. De 48-jarige zangeres speelde in een film (When Pigs Fly, van Sarah Driver), schreef haar autobiografie (Faithfull, 1994) en bracht onlangs haar eerste studio-cd uit sinds 1987, A Secret Life. Ze heeft haar plankenkoorts overwonnen en is op tournee gegaan. En zoals het publiek gisteravond in een goed gevuld Carré kon constateren: Marianne Faithfull is uitgegroeid tot een Goudlokje in meesteressen-kostuum.

Faithfull wist dat wij wisten - van haar decennia-lange strijd met verslaving, de verwaarlozing, de artistieke impasses. Want al werd het krachtige Broken English (1979) toentertijd als haar 'come back-cd' bestempeld, Faithfull is daarna nog verschillende keren van het toneel verdwenen. De nimfachtige verschijning, die eind jaren zestig de hofhouding van Mick Jagger verruilde voor het leven van een straatjunkie, zou twintig jaar later pas definitief zonder heroïne kunnen.

'You should know better than to tell me what to do - by now', zei ze dan ook ironisch toen er bij de toegift verzoeknummers werden geroepen. Ze speelde daarom níet haar bekendste nummer As Tears Go By, maar wel Ruby Tuesday, een ander nummer van de Rolling Stones. Faithfull, eenzaam in het spotlicht terwijl haar band achter op het podium stond, zong theatraal. Haar stem is niet alleen doorleefd en gruizig maar heeft ook een plechtige dictie die de rauwste teksten nog deftig doet klinken.

Helaas beantwoordde de band niet aan de gratie van Faithfulls voordracht. De vijf muzikanten, onder leiding van Faithfulls vaste gitarist Barry Reynolds, speelden te hard en te nietszeggend. In plaats van een begeleiding die zou overeenstemmen met het uitgesprokene van haar stem, leverde haar band uitsluitend de grootste gemene deler van de popmuziek; een reggae-ritme hier en een atmosferische synthesizer daar.

Op haar cd's zoekt Faithfull wel naar bijzondere instrumentaties. Ze liet haar nummers in het verleden Brechtiaans arrangeren door Hal Wilner, en werkte voor haar meest recente cd samen met Angelo Badalamenti, bekend van de etherische Twin Peaks-soundtrack. Hoewel ook hij niet altijd het juiste tegenwicht heeft voor haar geluid en hij soms neigt naar melodramatische composities, is de muzikale omlijsting van A Secret Life te verkiezen boven wat er gister te horen werd gebracht.

Maar gedurende het concert won Faithfulls aanwezigheid het van deze bezwaren. Staand naast haar eigen altaartje van songsteksten, glazen water, whiskey en sigaretten deed ze haar zwierige gebaren, met een gracieuze arm en en gewelfde pink. Ze proostte met haar whiskeyglas naar de zaal en boog na ieder nummer, zoals Van Morrisons Madam George, Ballad Of Lucy Jordan of Broken English, als een Shakespeare-actrice. Het enige dat detoneerde in haar zwartgeklede verschijning was de babyblauwe handdoek waarmee ze de edele trekken moest deppen.