'Jerommeke' Blijlevens, van schlemiel tot held

DUINKERKEN, 7 JULI. In de avondzon bij het hotel van TVM had assistent-ploegleider Ad Wijnands de meest treffende opmerking. “De wereld kan vergaan, maar hij blijft rechtop staan.” De Limburgse oud-prof typeerde de mentaliteit van Jeroen Blijlevens. De sprinter zelf had zich deze week in soortgelijke bewoordingen uitgelaten. Hij zou alleen maar sterker worden van alle kritiek. Twee dagen na zijn zwakke beurt in de ploegentijdrit won Blijlevens de vijfde etappe in de Tour de France.

Hij had revanche genomen op zichzelf, op zijn ploeggenoten en vooral op de nationale media. Het kneusje van het peloton was gisteren in Duinkerken voor een dag de beste sprinter van de wereld. De schlemiel werd een held, achtervolgd door cameramensen en bloknootvullers. De buitenlandse tv-stations wilden weten wie deze jongen was, met zijn dikke donkere haardos en zijn parmantige oorbel die een fiets moet voorstellen. Hij lachte openhartig en vertelde zijn verhaal aan iedereen die het maar horen wilde. “Ik ben Jeroen Blijlevens, ik ben 23 jaar, ik woon in Rijen en ik ben op mijn achtste begonnen met fietsen.”

Als klein kind werd hij 's ochtends vroeg om zes uur naar zijn grootouders gebracht, omdat zijn ouders op de markt hun schoenenvoorraad moesten verkopen. Hij kon in een ander bed nog een klein tukje doen, voordat opa hem naar school bracht. Pas in het begin van de avond keerde hij terug naar het ouderlijk huis. De ongebruikelijke opvoeding heeft hem zelfstandiger gemaakt dan zijn leeftijdgenoten. En de plotselinge dood van zijn vader heeft hem vanaf zijn vijftiende jaar nog meer gesterkt.

Volgens psycholoog Wim Berrens is Blijlevens “een heel sterke vent”. Berrens is deze week als tijdelijk begeleider toegevoegd aan de TVM-staf. “Ik heb met een hoop jongens gesproken, maar Jeroen was helemaal klaar in mijn discipline. Hij heeft deze week een moeilijke periode gehad, waar hij zelf uit moest zien te komen. Hij moest gewoon zichzelf blijven en instinctief blijven fietsen. Niet te veel nadenken, want dan gaat het vaak fout bij sporters. Dan blokkeren ze.”

Blijlevens is van huis uit een spontane jongen met een grote sportieve aanleg. Op zijn derde verjaardag kreeg Jerommeke zijn eerste fiets, een driewieler die met een racestuur moest worden aangepast. Bewust of onbewust, hij was als peuter al bezeten van de wielersport. Hij werd lid van de plaatselijke vereniging De Jonge Renner en toonde zich een verdienstelijk crosser. Op zijn twintigste werd hij ingelijfd door Egbert Koersen, die als baas van de amateurploeg Koga Miyata een samenwerkingsverband was aangegaan met TVM.

Twee jaar geleden tekende Blijlevens een contract bij de profploeg uit Hoogeveen. Vorig jaar won hij drie wedstrijden, waaronder een etappe in de Vierdaagse van Duinkerken. In het vroege voorjaar behaalde hij sprintzeges in de Ronde van Murcia, de Ruta del Sol en de Ronde van Mallorca. Twee maanden geleden won hij de semi-klassieker Ronde van Midden-Zeeland, vorige maand een etappe in de Ronde van Zweden. Maar een Tour-overwinning leek nog niet weggelegd voor Blijlevens, die zelf wel bleef geloven in de juiste vorm. Had zijn trainingsmaatje Jean-Paul van Poppel niet gezegd dat een sprinter van de ene op de andere dag honderd procent kan verbeteren? “Die opmerking heb ik altijd in mijn achterhoofd gehouden.”

De positieve reacties in Duinkerken moeten Blijlevens een ambivalent gevoel hebben gegeven. Een paar dagen geleden schreef ook deze krant dat de Tour-debutant misschien te vroeg voor de leeuwen was gegooid. Hoe kon zo'n jonge coureur zich verweren tegen de kritische geluiden? En belangrijker nog: hoe kon hij reageren? Door af te stappen of door achter in het peloton mee te trappen? Er waren geen twijfels over het talent Blijlevens, wel over zijn huidige niveau. En die twijfels heeft hij gisteren in een rap tempo ongedaan gemaakt.

Met zijn eerste Tourzege treedt hij in de voetsporen van Van Poppel, die vorig jaar de massasprint in Boulogne-Sur-Mer won. Destijds reed JP voor het eerst met elf tandjes op zijn achterblad. Een paar jaar geleden werd dit zware verzet nog als onmenselijk beschouwd, maar de jonge Blijlevens vertelde gisteren doodgewoon dat hij voor de elf had gekozen. Na overleg met zijn ploegleider Cees Priem besloot hij al na vijftig kilometer van achterwiel te wisselen. “Ik voelde me heel sterk en ik wist dat we aankwamen op een rechte weg. Dan kun je met een twaalf tegenwoordig niet meer winnen.”

De eindspurt op de boulevard van Duinkerken was er een uit het boekje. De spurt werd aangetrokken door de knechten Skibby en Voskamp, waarna Blijlevens het wiel koos van de snelle Abdoesjaparov. Het bleek achteraf een beslissende manoeuvre. Op honderd meter van de finish rook de TVM'er zijn kans. Hij passeerde Abdoe en de grote favoriet Cipollini, om vervolgens ook de Slowaak Svorada en de Duitser Zabel voor te blijven. Met de mond wijd open en de armen in de lucht reed hij over de streep, waarna het media-circus losbarstte. “Vandaag was het mijn finale. Het was magisch. De mooiste dag uit mijn leven.”

De manier waarop Blijlevens zijn elfde profzege behaalde, getuigde van een zeer grote souplesse. Priem vergeleek zijn oogappel met een katapult, die net als de voormalige Amsterdamse sprinter Theo Smit weinig meters nodig heeft om op volle snelheid te geraken. “Jeroen heeft aan honderd meter genoeg, terwijl al die andere mannen van heel ver moeten komen. Die sprinten puur op kracht. En vergeet niet dat hij veel jonger is. De rest loopt al tegen de dertig”, vertelde Priem gisteravond.

Hij was trots op zijn jonge renner en ook wel een beetje trots op zijn eigen beleid. “Als je zoals ik met jonge coureurs aan de slag gaat, moet je maar afwachten hoe het afloopt. Het is veel makkelijker om een dure vedette aan te trekken.” Maar de technische baas van TVM gaf toe dat hij de wederopleving van zijn pupil niet had verwacht. “Pas toen hij woensdag beter begon te rijden, kreeg ik een beetje hoop.”

Voor de kleine Blijlevens ligt er wellicht een grote carriére in het verschiet. Als tweedejaars beroepsrenner heeft hij een goed aanbod gekregen van TVM, maar hij schermt ook met interesse van enkele buitenlandse ploegen. Zo zou de Italiaanse Carrera-ploeg een lucratief aanbod hebben gedaan. Maar de hoofdpersoon wilde het onderwerp gisteren niet aansnijden. Als een gespeelde diplomaat negeerde hij de vragen over een contractverlenging. “Ik beslis pas na de Tour.” Dan is zijn marktwaarde ongetwijfeld veel hoger dan voor de Ronde van Frankrijk.