Onbezoldigd aanhanger

Het was nog veel 'erger' dan J.L. Heldring in zijn rubriek van 30 juni meende te kunnen schrijven over mijn positie binnen de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ). Ik was geen 'administrateur' - bezoldigd en benoemd dus - maar 25 jaar (1969-1994) om de 3 jaar herkozen onbezoldigd bestuurslid, waarvan meer dan 20 jaar vice-voorzitter. Als zodanig was ik onder meer belast met het internationale beleid en ook was ik 4 jaar lid van het Bureau van de Internationale Federatie van Journalisten te Brussel. Met als finale een lidmaatschap van de Koninkrijksdelegatie 1994 naar de Algemene Vergadering van de Verenigde Maties namens de Nederlandse vakbeweging, in casu de FNV.

Niet alleen moet het Tweede-Kamerlid Bolkestein zijn ontgaan dat de Ivens-postzegel is uitgegeven vóór hij zich zorgen maakte over het achterkant-likken, hij heeft kennelijk evenmin geweten dat 'de laatste Stalinist van Nederland' zó goed terecht is gekomen - zoals het bij hem heet - dat deze met goedkeuring van het ministerie van buitenlandse zaken de Algemene Vergadering van de VN waarschuwend heeft toegesproken in verband met de globale afbraak van vakbondsrechten, ook in onze contreien, en de onaavaardbare nonchalance waarmee regeringen journalisten onbeschermd laten in de vrij en onafhankelijk gewenste uitoefening van hun functie

Wellicht ten overvloede: ik ben als steeds na 1948 'aanhanger van het Sovjet-systeem', ook na zijn ineenstorting en de opheffing van de CPN. Het wereldbeeld van heden sterkt mij daar bijzonder in.