Schultz verkrampt op moment suprême

LONDEN, 5 JULI. Op zoek naar haar vermiste dubbelspelpartner had Brenda Schultz de avond voor haar wedstrijd nog een dozijn verschillende Pizza Hutten in Londen opgebeld met de vraag of Murphy Jensen was gesignaleerd. Pas om negen uur gisterochtend hoorde ze dat de Amerikaan terecht was, gezond en wel. Ze kon met een gerust hart het gras van Wimbledon op. Ze had immers de laatste maanden al zoveel doorstaan dat de zorgen om Murphy er nog wel bij konden.

In de belangrijkste wedstrijd van haar carrière, de eerste kwartfinale in een grand-slamtoernooi, kwam Schultz vervolgens slechts een paar punten tekort. Ze verloor met 6-4 en 7-6 (7-5) van Arantxa Sanchez Vicario. Ze tenniste uitstekend en brak in beide sets de service van de Spaanse nummer twee van de wereld, maar liet Sanchez Vicario beide keren terugkomen. “Ik wilde te graag die voorsprong vast houden”, zei Schultz na afloop. “Ik verkrampte en dan is mijn service niet op mijn best.”

Sanchez Vicario speelt morgen in de halve finales tegen haar landgenote Conchita Martinez, de titelhoudster. Steffi Graf en Jana Novotna betwisten elkaar de andere finaleplaats.

Het gehuurde huis dat Schultz de afgelopen anderhalve week deelde met de familie Jensen was maandagavond veranderd in een crisiscentrum. De 26-jarige Murphy, een excentrieke dubbelspecialist, was 's middags niet op komen dagen voor een mix met Schultz. Hij was om kwart over twee van het tennispark verdwenen. Daarna had niemand hem meer gezien. De familie had de politie ingeschakeld, had rondgebeld en vreesde zelfs voor kidnapping. “Murphy miste gisteren de wedstrijd, werd gediskwalificeerd en besloot er vandoor te gaan”, vertelde moeder Jensen gisteren. “Hij heeft zijn zus in Atlanta gebeld met de mededeling dat hij veilig in Londen is. Hij wil alleen een paar dagen vrij.”

Het is niet toevallig dat Schultz gedurende Wimbledon onderdak vond bij de familie Jensen. Ze speelt al langer gemengd dubbel met de broers, ze geniet van hun spontane kijk op de sport, ze heeft graag veel mensen om zich heen en ze houdt van Amerika. Ze vindt bij hen de steun die ze nodig heeft als tussen de wedstrijden door haar gedachten afdwalen naar haar moeder, die in april plotseling overleed.

Murphy en zijn broer Luke proberen al twee jaar lang van tennis een vrolijkere en aantrekkelijkere sport te maken. Ze grappen met het publiek, kleden zich extravagant en staan iedere week wel ergens op de baan met kinderen en fans een wedstrijdje te spelen. Ongeveer het enige dat ze niet doen is regelmatig winnen. Schultz vertelde gisteren dat Murphy het soms moeilijk heeft met zijn plek in de schijnwerpers.

Daarin kan Schultz met de Amerikaan meevoelen. Ze snakt naar rust. Als het dubbelspel met Sabatini er op zit kan ze eindelijk eens neerstrijken op het strand van Delray Beach. Ze woont en traint al een paar jaar in de badplaats in Florida, net ten zuiden van het sjieke Boca Raton waar Steffi Graf haar optrekje heeft. Het is de plek waar Sean McCarthy, ruim twee meter lang, haar ten huwelijk vroeg met grote letters in het warme zand.

Ze wil naar Amerika. In interviews slippen er automatisch Engelse woorden in haar zinnen. Op de baan moedigt ze zichzelf aan met 'Come on, let's go'. Ze zal over twee weken ook niet in Noordwijk voor het Nederlandse team tegen Oostenrijk spelen, maar voor Schenectady in de ontspannen Amerikaanse World Team-competitie. “In Nederland zijn nog veel mooie dingen: mijn vader en mijn zus met haar kind. Maar ik wil een paar maanden naar mijn appartement om de herinneringen aan mijn moeder op afstand te houden. Ik heb er heel lang over na moeten denken, maar ik speel geen Federation Cup. Acht jaar lang heb ik altijd voor mijn land klaar gestaan, nu één keer niet.”

De 24-jarige Schultz, nummer zestien van de wereld, is de laatste twee jaar niet alleen veel beter gaan tennissen maar ook een stuk wijzer geworden. Ze heeft bij Sanchez Vicario en Sabatini gezien hoe egocentrisch die dames hun tijd verdelen. Ze durft inmiddels ook zelf wat vaker haar eigen belang te laten prevaleren.

“Vroeger waren we heel goede vriendinnen”, vertelde Schultz over Sanchez Vicario, die haar na de wedstrijd twee zoenen gaf. “Er zijn weinig meisjes uit de top-10 van de ranglijst die hun mond open doen. Arantxa is altijd spontaan, zegt hallo en vraagt hoe het met je gaat. Dan ben je al snel geneigd een praatje met haar te maken. Maar ze is vreselijk fel geworden. Ze belde niet toen ik trouwde, ze zei niets toen mijn moeder overleed. Dat vergeet ze. Ze is alleen met zichzelf bezig. Daarom is ze ook nummer twee.”

Schultz heeft zich in het verleden wel eens afgevraagd of ze wel hard genoeg is voor de kille wereld aan de top van het vrouwentennis. “Er heerst veel jaloezie. Als je van ze wint, kijken ze je een week lang niet aan. Ik heb niet het killer-instinct van die meisjes. Ik zal ook niet veranderen, altijd blijven hoe ik ben. Maar ik heb talent en ben veel sterker dan de meesten. Daarom sta ik dicht in de buurt. En ik kijk wel hoe ver ik kom.

“In het voorjaar was ik aan een goede serie bezig. Toen kwam 'mijn moeder' er tussen. Misschien had ik rust moeten nemen, maar ben nu blij dat ik ben doorgegaan en hier de kwartfinale heb gehaald. De komende maanden, op hardcourt, moet het nog beter kunnen. Ook op de US Open. Maar eerst een weekje lekker relaxen met mijn mannetje.”