ROELOF STALKNECHT 1926 - 1995; Fijnzinnig pianist

Roelof Stalknecht, die gisteren op 68-jarige leeftijd in zijn woonplaats Groningen is overleden, was van alle Nederlandse pianisten in het lichte genre ongetwijfeld de bescheidenste, maar in zijn veelzijdigheid ook één van de beste. Hoewel hij als cabaret-begeleider veel bekender was dan als solist, werd hem niet voor niets in 1960, het allereerste Edison-jaar, een Edison voor een instrumentale plaat in de sector lichte muziek uitgereikt. Zijn laatste plaat, het lichtvoetig swingende My foolish heart, maakte hij anderhalf jaar geleden.

Na de Groningse hbs studeerde Stalknecht piano en muziekleer. In 1950 werd hij beroepspianist. Hij speelde onder meer bij een formatie van de violist Benny Behr, werkte als barpianist en was twee jaar lang verbonden aan het befaamde Miller-sextet. Eind jaren vijftig werd hij begeleider van het succesvolle Gronings Studentencabaret onder leiding van Seth Gaaikema. De samenwerking met Gaaikema duurde tot 1969. “Roelof Stalknecht is en blijft voorlopig nog de meest subtiele en gevoelige cabaret-pianist die men denken kan,” aldus recensent W. Boswinkel begin 1967 in het Algemeen Handelsblad. Stalknecht schreef de muziek voor Gaaikema's liedjes, van het introverte Pastorie tot en met het carnavaleske Wat een spreker is die man, en was ook de componist van diens mislukte musical Swingpop.

Maar toen Gaaikema in 1969 een tournee wilde maken langs Nederlandse clubs in Canada en Amerika, wilde Stalknecht niet mee. Hij trok zich liever terug in Groningen en liet sindsdien steeds vaker aanbiedingen voorbijgaan omdat hij bij voorkeur dicht bij huis wilde blijven. Wie prijs stelde op zijn medewerking - zoals Jaap van de Merwe, die in 1988 één nummer op zijn laatste cd wilde laten begeleiden door een tintelend swingende piano - diende met de benodigde opname-apparatuur naar Groningen af te reizen. Ook de tijd van de geregelde engagementen bij radio en televisie, met een combo of als solist (zoals in de Corry Brokken-shows) was voorbij.

De laatste jaren was Roelof Stalknecht ernstig ziek. Alleen in kleine kring werden af en toe nog pogingen gedaan hem uit de vergetelheid te halen. Wie hem in zijn beste jaren heeft horen spelen, bewaart de herinnering aan een uiterst fijnzinnig pianist die te weinig op de voorgrond trad en daardoor te veel in de schaduw is gebleven.