Heilig reglement

Sommige dingen in het leven dienen geaccepteerd te worden - regen bijvoorbeeld, of een verkeerde landsregering. En op Wimbledon zijn al weer ruim een week lang de mooiste slagen een kwart centimeter uit gegaan. Toeschouwers dienen zich daarover niet op te winden, want een maagzweer of een hartinfarct kijken vanaf kleine hoekjes toe, gereed om toe te slaan. Maar Jan Greshoff, de dichter, heeft geschreven dat wie zich bij alles neerlegt, hard op weg is naar een triest soort ouderdom. Om dat laatste nog even uit te stellen, constateerde ik met genoegen dat ik bijzonder boos werd naar aanleiding van hetgeen de jonge Engelse speler Tim Henman door de keiharde toepassing van de Wimbledon-reglementen is aangedaan. Die maakte een onnodige foutslag en sloeg vervolgens in een staat van bittere teleurstelling een bal naar de andere kant van het net. Naar schatting gebeurt iets dergelijks 85 keer op elke Wimbledon-dag. Maar Henman trof het aller ongelukkigst moment: er stak net een ballenmeisje over. Die kreeg de bal vol op de wang en ging eerst voor meer dan tien tellen neer en vervolgens in tranen naar het hospitaal, waar Henman haar de volgende dag (gewapend met een bos bloemen) opzocht. Er werd ook nog gekust en in Henmans slipstream meegekomen fotografen legden het vredig gebeuren vast. Maar intussen was de onfortuinlijke speler met harde hand uit het toernooi verwijderd, want - zoals de supervisor met de Wimbledon-bijbel in de hand verklaarde - reglementair zat er niets anders op. En automatisch was ook zijn medespeler, Jeremey Bates, geschrapt uit het herendubbel. Dat laatste is wel compleet in strijd met enig rudimentair gevoel voor fair play, want de brave Bates had met de hele gebeurtenis totaal niets te maken. Ook de uitsluiting van Henman komt mij belachelijk voor. Wellicht had hij beter uit moeten kijken, maar van opzet is natuurlijk geen sprake geweest. Een penalty point zou op zijn plaats zijn geweest, maar diskwalificatie is in dit geval vergelijkbaar met de doodstraf voor iemand die zijn fiets niet op slot heeft gezet.

Dan is het grappig om een Britse krant op te slaan. Men betuigt lichte deernis met Henman, vooral omdat hij uit Oxford afkomstig is! Zoals men zich in bijbelse tijden afvroeg of er uit Nazareth iets goeds kon komen, zo neemt men nu aan dat uit het stijlvolle Oxford niets slechts afkomstig kan zijn. De zaak zelf wordt nauwelijks afgetast: Wimbledon-reglementen zijn heilig, zelfs als zij foutief zijn. Dat het ook wel eens aan de spelers ligt, liet de Amerikaan Jef Tarango merken. Toen hij “Shut up” riep tegen het publiek dat hem tot doorspelen aanmaande, kostte hem dat terecht een strafpunt. En toen hij de umpire van bedrog beschuldigde, zette hij zichzelf buitenspel. Ook zijn lieve echtgenote misdroeg zich door die umpire een klap te verkopen. Dit echtpaar zal nooit meer tot het heilige gras van Wimbledon worden toegelaten, vrees ik.

    • Herman Kuiphof