Ab Baars

Ab Baars Trio: Sprok (Geestgronden 14). Distributie: BVHAAST

'Ab Baars is een unicum' aldus de Amerikaanse journalist Kevin Whitehead omdat hij op tenorsax in een trio met bas en drums geen duidelijke invloeden van grootmeester Sonny Rollins vertoont. Of dat waar is de vraag, maar Baars' nieuwe cd Sprok, vorig jaar opgenomen op drie lokaties, is weinig geschikt om het juiste antwoord te vinden omdat hij hierop overwegend klarinet speelt. Helder en legato in Schets en Spui, staccato en huppelend in Igor's Bransle, spaarzaam in Lakschoen, en in Knets en het titelstuk voor zijn doen frivool, er wordt hier en daar zelfs zonder gêne geswingd. De noten van contrabasist Wilbert de Joode hebben een troostende sonoriteit, de accenten van slagwerker Martin van Duynhoven ziten precies waar ze horen te zijn.

Resten de stukken waarin Ab Baars wel tenorsaxofoon speelt. In Blount, vermoedelijk een ode aan wijlen Sun Ra, zwalkt hij heen en weer tussen hoge 'screams' en lage 'honks', Birdman of Paris kan zo als 'motiv' in een mooie zwart-wit film en Kuin is een optimistisch miniatuurtje.

Heeft Ab Baars op tenorsax niets van Sonny Rollins? Er staat op deze cd inderdaad geen enkele calypso.