Om de organen

DE OMSTREDEN REGELING van orgaandonatie is ten slotte uitgedraaid op “een echt Nederlands compromis”. Zo werd het systeem van centrale registratie waar de Tweede Kamer mee heeft ingestemd, vijf jaar geleden betiteld toen de Gezondheidsraad er een aanbeveling over deed. Niet alleen de positieve maar ook de negatieve wilsuiting wordt vastgelegd. Helemaal Nederlands is de nu ingevoerde derde optie, waarin de beslissing ook uitdrukkelijk kan worden overgelaten aan de nabestaanden.

Een smet op de gekozen regeling is wel dat dit ook geldt voor mensen die helemaal niets hebben laten weten. De VVD heeft hier terecht tot het laatst toe bezwaar tegen gemaakt. Over een hoogstpersoonlijke waarde als de integriteit van het menselijk lichaam komt in beginsel geen beslissing toe aan een ander dan de betrokkene. Het is toch al een heel ding om elke burger van staatswege geheel ongevraagd te confronteren met de eindigheid van het eigen leven door hem een verklaring te vragen.

Naast deze principiële kanttekening zijn er ook praktische bedenkingen. Het kabinet had grootscheepse registratie aanvankelijk laten vallen wegens de rompslomp die dit meebrengt. Als registratie nodig is om het beginsel te behouden dat voor donatie daadwerkelijke toestemming is vereist, dan is dat echter wel enige moeite waard. Toestemming veronderstelt intussen een niet-aflatende inspanning op het gebied van de voorlichting. De Kamerdebatten hebben duidelijk gemaakt dat niet alleen het publiek bewerkt moet worden maar ook de medische beroepsgroep, die nog te vaak moeite heeft de nabestaanden lastig te vallen op een wel zeer ongelegen moment.

ALLES BIJ ELKAAR KAN de formule waarop de Tweede Kamer zich na een grondige discussie in ruime meerderheid heeft kunnen verenigen worden verwelkomd. Bij dit soort gevoelige kwesties is een breed politiek draagvlak van speciaal belang.