Kamstra en Schultz zorgen voor record

LONDEN, 1 JULI. Petra Kamstra begon haar Wimbledon op het tennispark Roehampton met drie overwinningen in het kwalificatie-toernooi. Brenda Schultz begon haar Wimbledon met een hartelijk welkom van June Hamilton, de schatbewaarster van de luxe kleedkamer voor geplaatste speelsters. Gisteren plaatsten beide tennissters zich voor de vierde ronde. Dat is een record. Twee Nederlandse vrouwen bij de laatste zestien was nog nooit voorgekomen. Bovendien krijgen Kristie Boogert en Miriam Oremans vandaag de kans zich bij hen te voegen.

Kamstra versloeg gisteren de Japanse Naoko Sawamatsu, de nummer vijftien van de wereld, in een indrukwekkende wedstrijd met 6-1 en 7-6. Het was haar zesde achtereenvolgende overwinning op het gras in Londen. De 21-jarige Rotterdamse, die nummer 210 staat, dringt met dat succes voor het eerst in haar carrière door tot de top-100. In de eerste set overdonderde ze de vlak spelende Sawamatsu met agressief spel. Vooral met haar returns op de boog-service van de Japanse scoorde ze veel directe punten. In tweede set toonde ze bovendien vechtlust. De eerste vier matchpoints, bij 5-4, kon ze niet verzilveren. In de tie-break kwam ze met 4-0 en 5-2 achter te staan, maar ze knokte terug naar 7-5.

“Op die eerste matchpoints verkrampte ik en werd ik te voorzichtig”, vertelde Kamstra na afloop. “Maar in de rest van de wedstrijd was ik heel ontspannen. Ik had niets te verliezen, zij moest het waar maken. In het begin van dit jaar, na de reis naar Australië, heb ik met een blessure acht weken rust moeten nemen. Toen heb ik over mijn toekomst nagedacht. Ik besloot het nog een jaar te proberen. Dit is een mooie nieuwe start. Ik probeer steeds voor alle ballen te gaan, voluit te spelen. Angsthazen heeft geen zin meer.”

De felle, kleine (1.66 meter) en ranke Nederlandse rook al vroeg aan internationaal succes. Ze won in 1990 de Orange Bowl, het officieuze wereldkampioenschap tot achttien jaar. Daarmee verdiende ze destijds een contract bij IMG, het grootse sportmanagementbureau. Maar de bemoeizucht van haar manager was voor bondscoach Stanley Franker de reden om haar contract met Jong Oranje niet te verlengen. Kamstra werkte sindsdien met veel verschillende coaches, onder andere de Roemeense oud-speelster Virginia Ruzici, maar kon de winnende formule niet ontdekken. Ze werd bovendien geplaagd door een groot aantal blessures.

Nu reist Kamstra met haar vriend. Ze schrijft haar succes voor een belangrijk deel toe aan de fysieke training van Joop Ooms, die ook Jana Novotna en Jan Siemerink begeleidt, in de Drunense duinen in Brabant. “Het vrouwentennis wordt fysiek steeds zwaarder. Je moet er heel hard voor werken.” Ze speelt maandag tegen de Spaanse Conchita Martinez, die het toernooi vorig jaar won door in de finale Martina Navratilova te verslaan.

Voor de 24-jarige Schultz is dit haar achtste Wimbledon. Ze won gisteren met 6-4 en 7-5 van de Slowaakse Radka Zrubakova en speelt in de vierde ronde tegen de Yayuk Basuki uit Indonesië. Als ze wint zou ze voor het eerst in dertig grand-slamtoernooien de kwartfinale bereiken. “In mijn hoofd zit steeds die kwartfinale”, vertelde Schultz gisteren. Maar in het huis in Londen dat ze deelt met haar mixed-dubbelpartner Luke Jensen en diens familie, wordt op meer gerekend. “Je moet hier zeven partijen winnen”, hield Luke haar voor. Het werden er zes en vijf. Nu riep Luke: “Vier te gaan.”

De lange Nederlandse, 1.88 meter, wordt door haar harde service op Wimbledon ieder jaar tot de favorieten gerekend. “In de Amerikaanse tennisbladen hebben ze het alleen over Steffi Graf en Brenda”, vertelde Schultz. “Mijn spel is ook gemaakt voor gras. Ik heb alles, behalve mijn forehandgrip. Ik heb dezelfde grip als Muster en Bruguera en die komen niet eens naar Wimbledon. Ik zou de ballen met mijn forehand voluit moeten slaan, maar dat durf ik niet op belangrijke momenten.”

Schultz, zestiende op de wereldranglijst, is in Londen voor het eerst in haar carrière geplaatst. De Wimbledon-jeugdkampioene van 1988, heeft daardoor recht op een plekje in de kleedkamer die is gereserveerd voor de 'beschermde' speelsters. “Een paradijs”, vertelde Schultz. De rest van het deelnemersveld moet het doen met kleedkamer één, of zit onder de catacomben van baan twee in de dungeon, de kerker, waar zelfs geen ramen in zitten. Schultz baadt zich in luxe. “Er staan grote banken, iedereen heeft zijn eigen kluisje, er zijn vijf ligbaden naast elkaar, waar ik overigens nog niemand in heb zien liggen. Na afloop wordt je kleding gewassen. Als ik dat zelf doe, wordt het shirt altijd een maatje kleiner. Hier krijg ik het in dezelfde maat terug. En zelfs je sokken worden gestreken.”