Gods genade bereikt onderkant van arbeidsmarkt niet

De Keuze, Ned.2, 23.10u.

De eerste beelden van het nieuwe EO-praatprogramma 'De Keuze' tonen een man en een vrouw die onder onheilspellende muziek iets binnenwandelen wat op een kelder lijkt, een souterrain, misschien een parkeergarage of een fabriekshal. Het is niet duidelijk welke betekenis aan de beelden moet worden toegekend, wellicht zijn ze bedoeld als symbool van het onderbewuste. In dit programma gaat gespreksleider Bert van Leeuwen namelijk op zoek naar de achtergronden van belangrijke keuzes die zijn gasten, drie per uitzending, in hun leven hebben gemaakt.

In de eerste aflevering vertelt de fluitiste Berdien Stenberg hoe zij vijftien jaar geleden als studente aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag resoluut besloot om niet de rest van haar leven te slijten met het spelen van Mozart-concerten in een symfonieorkest en Bach-sonates op kleine recitals, maar klassieke werken te arrangeren en op de commerciële toer te gaan, dat wil zeggen een breed publiek te bereiken. De keuze werd haar op de academie niet in dank afgenomen maar ze staat er nog steeds achter, ze zou nooit iets anders hebben willen doen, ook als haar muziek niet zo'n doorslaand succes zou zijn geworden.

De tweede gast schuift aan, het is de journaliste Stella Braam die de keuze maakte om niet vanachter haar bureau over arbeidsverhoudingen te schrijven maar zelf te gaan werken aan de zogeheten onderkant van de arbeidsmarkt. Twee jaar lang werkte ze als schoonmaakster, kamermeisje, koffiejuffrouw en bloemeninpakster, waarbij ze ontdekte dat de op basis van losse contracten aangenomen arbeiders rechteloos zijn en grof worden onderbetaald, maar dat instanties als de arbeidsinspectie, de Riaggs en de vakbonden machteloos tegen deze praktijken staan. Ze schreef er een boek over, 'De blinde vlek van Nederland'.

Tot zover een tamme uitzending. Aardig wordt 'De Keuze' pas als een psychiater, dr. W. Schijns, zich bij het discussie voegt en vertelt dat hij bij zijn behandelingen van psychische misvormingen de hulp van God inroept. Soms bidt hij samen met zijn patiënten. Volgens Schijns verlangen mensen naar God zoals viooltjes die zich richten naar het licht en de warmte van de zon. De beide vrouwen aan tafel kijken hem ongelovig aan. Berdien Stenberg wil weten of de therapie resultaat heeft en Schijns antwoordt dat angstneuroses erdoor kunnen verdwijnen en ook dat door het gebed het gewicht van een vrouw die aan anorexia lijdt weer kan terugkeren. Als Stella Braam vraagt of het niet moeilijk is om uitgerekend in ellendige situaties zoals incest in een rechtvaardige God te geloven, riposteert Schijns dat God ons nooit verlaat en altijd dichtbij is, vooral bij mensen die tekort komen, omdat de rivier van Gods genade altijd het diepste punt opzoekt. Maar van dat laatste, zegt Stella Braam, heb ik aan de onderkant van de arbeidsmarkt niets gemerkt. Toch wel een leuk programma.