LANA TURNER 1920-1995; Melodramatische ster

Het leven van de donderdag in haar eigen huis in Century City, Californië, op 75-jarige leeftijd overleden ster Lana Turner beantwoordde, net als veel van haar films, aan Hollywoodclichés. Voor een deel was dit het gevolg van legendevorming, zorgvuldig gemodelleerd door de publiciteitsafdeling van MGM, die in de jaren veertig vitale informatie over haar sterren liever niet aan het toeval van de werkelijkheid overliet.

In de termen van de fanzines, de sterrenblaadjes, heette Julia Jean Mildred Frances Turner bij voorkeur 'The Sweater Girl', omdat ze door het dragen van een strak truitje ontdekt zou zijn, en wel door een redacteur van 'The Hollywood Reporter' tijdens het eten van een ijsje op het terras van Schwab's Drugstore aan Sunset Boulevard, terwijl ze spijbelde van school. Dat moet rond 1937 geweest zijn, want in dat jaar gaf regisseur Mervyn LeRoy Lana Turner haar eerste sprekende rolletje, in They won't forget.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog hing Turners portret aan de binnenkant van menig soldatenkastje. MGM kneedde de jonge actrice tot een sterretje, dat je het best in badpak kon laten paraderen. In tegenstelling tot collega's als Betty Grable is Turner daarna wel doorgegaan in andere rollen; vooral melodrama's - The Postman Always Rings Twice (1946), The Bad and the Beautiful (1952), The Rains of Ranchipur (1955), Imitation of Life (1958) - vormden een ideale context voor haar acteervermogens. Op de een of andere manier bleven die ook altijd getekend door het mechanische en kunstmatige van de barbiepop, mooi volgens de heersende normen, dat het begin van haar carrière definieerde. Het lag voor de hand dat ze op hogere leeftijd een belangrijke rol zou verwerven in een melodramatische televisieserie, te weten Falcon Crest.

Meer nog dan door haar enige Oscarnominatie, in 1958 voor de originele filmversie van Peyton Place, verwierf Turner roem door de draaikolken in haar privéleven. Op 9-jarige leeftijd verloor ze in Idaho haar vader, een voorman in een mijn, nadat die het slachtoffer was geworden van roofmoord. Ook de latere mannen in haar leven zouden geen blijvertjes zijn. Ze trouwde acht keer, onder meer met bandleader Artie Shaw, playboy-miljonair Bob Topping, Tarzanvertolker Lex Barker en twee maal met Stephen Crane. Hun dochter Cheryl Crane doodde in 1958, toen ze 15 was, de toenmalige minnaar van haar moeder, een mafioso genaamd Johnny Stompanato. Er werd geen vervolging ingesteld, omdat het kind aannemelijk had kunnen maken dat ze slechts haar moeder had willen beschermen tegen levensbedreigend geweld.

De melodramatische factor in Lana Turners bestaan had niet beter geïllustreerd kunnen worden dan met de moraal van dit verhaal: ondanks alle publiciteit ondervond Turners filmcarrière nauwelijks hinder van het incident. Liefde overwint immers alle tegenslagen, zelfs de liefde van het publiek voor een geprefabriceerde ster.