Een veilige toekomst voor een egel

Het is een mooie dinsdagmiddag en mijn vrouw en ik halen dit keer samen de kinderen van school. Een luxe die we ons slechts zelden veroorloven, want hoewel tijd lang niet altijd geld is, is hij wel kostbaar. Op de terugweg door het park passeren we een loslopende hond, die - we weten even niet wat we zien - een egel in zijn bek heen en weer schudt. De eigenaar van de hond loopt meters verderop in zijn eigen wereld met een walkman op. In mijn onnozelheid denk ik dat de egel wel dood zal zijn en rij ik door, maar mijn vrouw is alerter en stapt af om in te grijpen. Gelukkig maar, want de egel blijkt te leven. De haastig geroepen hondebezitter komt tergend langzaam aangelopen, beveelt de hond om de egel te laten vallen en bekommert zich vervolgens uitsluitend om het welzijn van zijn eigen huisdier.

Gelukkig komt nu Janneke van 11 jaar aanfietsen, die, zo blijkt later, op dezelfde school als onze kinderen zit. Het plastic speelgoedpaard onder de snelbinder verraadt dat het hier om een dierenliefhebster gaat. Maar bovendien blijkt ze deskundig te zijn op het gebied van het redden van dieren in nood. Nog niet zo lang geleden, zo vertelde ze, had ze een gewonde eend mee naar huis genomen, en verscheidene egels heeft ze in het verleden een veilige toekomst bezorgd. Nu beveelt zij aan om de egel op een plaatsje in de berm te zetten waar volgens haar loslopende honden niet gauw zullen komen.

Even later bedenkt ze zich en stelt dat een kantoortuin bij haar in de buurt ongetwijfeld veiliger zal zijn. Met een plastic broodzakje ter bescherming tegen de stekels pakt ze de egel weer op, trekt haar T-shirt aan twee punten naar voren en draagt in de zo gevormde zak het dier. Dat blijkt toch te onhandig want zo valt er niet te fietsen. Er zit niets anders op dan de gymschoenen uit de stoffen schooltas te halen en die naast het paard onder de snelbinders te doen, zodat de egel in de tas kan. We zijn al gauw een kwartier verder als ze vertrekt, de hond en zijn eigenaar zijn allang verdwenen. We staren haar na, waarbij diepzinnige gedachten zich opdringen over het feit dat de mens zo slecht nog niet is.

's Avonds bij het opruimen van het speelgoed doen de kinderen iets, wat ik ze nog nooit eerder heb zien doen: ze halen hun T-shirt uit hun broek, pakken twee punten samen en gooien daar de blokken in. Ook om andere redenen heeft het gedrag van Janneke indruk gemaakt.