Reisserie geeft suggestie van journalistieke aanpak

Onze man in..., morgen, Ned.1, 21.05-21.35u.

Al vanaf de allereerste openingsbeelden - koffers inpakken, reisdocumenten, paspoort - is duidelijk dat de zesdelige BBC-serie Our man in... dynamisch wil zijn. Dit wordt geen reeks genoeglijke reisverhalen vol binnenpretjes, zoals Clive James ze bij tientallen heeft gemaakt, nee, hier zullen we iemand in actie zien die doordringt tot de kern en het bezochte land in al zijn facetten voor ons bloot zal leggen. Hij wordt dan ook vaak gefilmd achter het stuur van zijn auto, om de vaart erin te houden, en hij spoedt zich één keer zelfs naar een afspraak op de tonen van Hawaii Five-O. Onder de oppervlakte van dit paradijselijke oord broeit en borrelt het, en dat zal Clive Anderson ons in zijn volle omvang laten zien.

Clive Anderson, als tv-presentator voornamelijk actief op Channel Four en daarom hier zelden te zien, staat in Groot Brittannië bekend als een geëngageerde, scherp gebekte man met een duivels gevoel voor humor. Maar te oordelen naar de reisserie, die vanaf morgenavond wordt uitgezonden door de Ikon, is die reputatie op zijn minst te rooskleurig. In de eerste aflevering, gewijd aan Hawaii, doet hij zich voor als een tamelijk zelfvoldane figuur die af en toe een slap grapje maakt en verder voornamelijk poséért als journalist zonder zijn verhaal op journalistieke wijze op te bouwen en af te ronden.

De reportage begint bij de plek waar kapitein Cook in 1778 de eilanden ontdekte. Bij het monument legt Anderson uit dat de Amerikanen het hemelse koninkrijk vervolgens ongevraagd tot Amerikaanse staat hebben uitgeroepen, en dat er sindsdien op Hawaii wordt gestreefd naar het herwinnen van de onafhankelijkheid. Wie hem ziet praten met de seperatisten - en hem hoort concluderen dat Hawaii onvermijdelijk afstevent op een breuk met de VS - kan niet anders dan daarmee instemmen. Het is, op het eerste gezicht, allemaal heel overtuigend. Weliswaar zegt één van zijn gesprekspartners dat de VS zich niet zonder slag of stoot een staat zal laten afnemen, maar Anderson wekt de indruk dat dat een overkomelijk obstakel is.

Pas tijdens de aftiteling komen de onbeantwoorde vragen op. Hoe groot is die afscheidingsbeweging eigenlijk? Hoe is ze georganiseerd? En zijn er niet óók eilandbewoners (al was het maar in de toeristenindustrie) die liever Amerikaans blijven? Maar op dat moment is Clive Anderson alweer onderweg naar zijn volgende reisdoel. Volgende week Goa, de week daarna Cuba, en zo verder.