Technologie (2)

Prachtig, die technologienota, en hulde voor minister Wijers. Maar waarom moet zij vergezeld gaan van pretenties die wij vermoedelijk niet kunnen waarmaken? “Wij moeten excellent zijn op wereldniveau.” “Ik wil liever twee of drie echte toppers hebben in Nederland dan vijf die wereldberoemd zijn in de Benelux.” Ik houd dat voor sympathieke peptalk van een bevlogen minister en als zodanig is het (politiek) acceptabel. Maar laten wij niet het hoofd verliezen. Het wereldniveau in wetenschap en technologie is hier en daar echt erg hoog en wij moeten onze inhaalrace niet beginnen met de aankondiging dat wij het wel even allemaal beter zullen doen. Laten wij bescheiden, maar standvastig de zaken waarin wij goed zijn verder ontwikkelen en daarbij vermijden dat een zigzagbeleid van de overheid die zaken in gevaar brengt.

De verleiding voor een aantredende regering om met iets nieuws te komen is blijkbaar zó groot dat men zonder veel scrupules goede initiatieven van de vorige regering de nek omdraait. Ik heb dat van enigszins nabij kunnen meemaken met de zogenaamde 'expertisecentra', die indertijd werden opgericht om ongeveer dezelfde redenen die nu minister Wijers hanteert. Ik ben in het begin betrokken geweest bij Computer Algebra Nederland (CAN). De computeralgebra begon omstreeks 1960 en is in het laatste decennium uitgegroeid tot een belangrijk werktuig voor zuivere en toegepaste research in de exacte vakken en met name in ingenieursvakken. Voor wij tien jaar verder zijn zullen de computeralgebra-systemen vermoedelijk doorgedrongen zijn in alle hoeken en gaten van de maatschappij, in onderwijs, wetenschappelijk en industriële research. CAN heeft in de afgelopen jaren aan die ontwikkelingen in Nederland krachtig bijgedragen door een veelheid van activiteiten, informatieverzorging, advies, computerfaciliteiten, verschaffing van programmatuur, cursussen, participatie in industriële research, etc. CAN is in de computeralgebra-wereld welbekend (ja, zelfs buiten de Benelux!). Men zou dus zeggen: een kolfje naar Wijers' hand. Edoch, de bescheiden overheidssubsidie wordt beëindigd en CAN kan in zijn huidige vorm niet meer voortbestaan.

Waarom, zo vraag men zich af, moet steeds het beleid worden omgegooid, waarbij nieuwe (te) pretentieuze doelen worden gesteld, maar tegelijkertijd het goed dat aanwezig is wordt gestopt? Op deze vraag zou ik graag een antwoord van minister Wijers vernemen.