BBC wakkert wedstrijdgevoel in Britse politiek aan

Het is dezer dagen weer een genot naar de BBC te kijken. John Major heeft immers de handdoek in de ring gegooid, met de bedoeling die zelf over een week weer onbesmeurd op te rapen, maar dat zit hem niet glad. En intussen werkt de televisie er van harte aan mee de strijd zo spannend mogelijk te maken.

Het wedstrijdgevoel, toch al danig aanwezig binnen de gelederen van de Britse politiek, wordt nog danig aangewakkerd door inquisitieve en voortreffelijk geïnformeerde tv-journalisten als Jeremy Paxman en Peter Snow, de toppresentatoren van het afgunstwekkende Newsnight. Zij zijn de onbetwiste helden van het spektakel. Een paar avonden geleden kwam het zelfs zo ver, dat Paxman door drie Major-volgelingen werd gesméékt hun premier dapper te vinden (hij trok slechts zijn sardonische wenkbrauwen op en gaf verder geen krimp), terwijl Snow weer bijkans uit zijn voegen barst van de opwinding. Het is verleidelijk, bij zoveel bezienswaardige brille, nog even terug te denken aan de slotaflevering van Het Capitool, die gisteren op deze pagina werd nabesproken door Hendrik Spiering. In dit land, waar de lastpak Ton Elias gold als het toppunt van doortastendheid, heeft de parlementaire tv-journalistiek vooral een dempende invloed. Meestal zijn het de verkeerde vuurtjes die men tracht aan te wakkeren, terwijl de echte conflictstof verhuld blijft. Wie minister De Boer na het Schiphol-debat vraagt of ze eigenlijk niet dom is geweest en had moeten aftreden, kan het antwoord voorspellen. De vraag naar de concessies die ze heeft moeten doen, was interessanter, maar bleef zodoende onbeantwoord.

Maar het is niet rechtvaardig het schrijnende contrast alleen te wijten aan het kwaliteitsverschil tussen de ondervragers. Het politieke systeem in Groot-Brittannië is nu eenmaal gebaseerd op de onwrikbaarheid der vijandelijke kampen. De concensus die in Nederland victorie kraait, is daar afwezig. Altijd staan de kampen tegenover elkaar; de kans dat er (zoals hier) ooit samen moet worden geregeerd, is nihil. Dat creëert een ander slag politici - vechtersbazen in plaats van alles-toedekkers.

Nederlanders geven de voorkeur aan het compromissen-stelsel boven het Britse antagonisme, want zo zitten we in elkaar. En bovendien vinden we het eeuwige streven naar concensus beter voor het land. Maar wat beter voor het land is, is helaas niet altijd beter voor de televisie.