Geen pretenties en veel gezelligheid; René Froger trekt als eerste Nederlander twee keer een bomvolle Kuip

Concert: René Froger. Gehoord: 24/6 Feyenoord-Stadion, Rotterdam.

Honderdtienduizend mensen bezochten het afgelopen weekend de twee concerten die René Froger gaf in de Rotterdamse Kuip. Nadat hij vorig jaar tien avonden achtereen Ahoy had gevuld, waren ook de kaartjes voor deze 'Midsummernight Concerts in the Round' in korte tijd uitverkocht. Het was voor het eerst dat een Nederlandse zanger dit voor elkaar kreeg. Enorme files op de snelwegen rond Rotterdam waren het gevolg omdat er geen parkeerruimte was voor de 15.000 auto's waarmee een groot deel van het publiek naar de Kuip kwam.

René Froger, zoon van de Jordanese café-baas Bolle Jan, is de afgelopen zeven jaar uitgegroeid tot de grootste nationale ster. Zijn Engelstalige repertoire bestaat deels uit speciaal voor hem geschreven composities en deels uit covers van bekende hits, als Doug Ashdowns Winter In America, Elton Johns I'm Still Standing en Relight My Fire van Dan Hartman.

Froger is dan Engelstalig, hij is geen Las Vegas-showman, zoals Lee Towers. De achtergrond van Frogers succes lijkt juist dat hij de faam van internationale sterren terugbrengt tot Nederlandse proporties. Hij heeft nadrukkelijk géén pretenties, Froger vindt alles ongelooflijk gezellig.

Zijn risicoloze repertoire - voornamelijk bestaand uit nummers die door anderen al succesvol waren gemaakt - zingt hij ondertussen met weinig nuance. Zijn stem is herkenbaar door het overdadig gebruik van vibrato. Maar door het gebrek aan dynamiek verwerd die zangstijl bij het optreden van zaterdagavond niet zelden tot een holle bulder.

Het podium was gebouwd op de middenstip van het voetbalstadion, overkoepeld door een stellage die licht en geluidsboxen herbergde. Daar stond de uitgebreide band, met blazers, violisten en vier achtergrondzangeressen, en tussen de poten van de ijzeren spin liepen catwalks tussen het publiek, waarop Froger en zijn vier Frogettes af en toe uitzwermden. Het podium kon ronddraaien, er was een hoogwerker waar Froger in stapte, er cirkelde een helikopter rond het stadion en het lichtplan was een bombardement van kleuren.

Maar een ding was opmerkelijk: ondanks de hartstocht waarmee 'Hij Komt, Hij Komt!' werd gegild, als René Froger zich op de catwalk begaf, leek het 55.000-koppige publiek zich bij deze gelegenheid toch vooral met elkaar te vermaken. Toen het zwijmelige piano-intro van Barry Manilows Could It Be Magic iets te lang duurde, begon de tribune unverfroren met een wave. Bij de dansnummers sloten de vriendinnen aan voor een groepsdansje, en bij trage songs stond men achterstevoren om zich heen te kijken. René Froger, zo bleek zaterdagavond, schept vooral gelegenheid tot vermaak.