Deborah Harry over jazz

Deborah Harry & The Jazz Passengers treden vrijdag 14 juli op op het North Sea Jazz Festival.

“Ik ben opgegroeid met jazz, met Duke Ellington, Louis Armstrong, Roland Kirk. Ik ging niet naar hun optredens, daar was ik nog te jong voor, maar ik luisterde er wel naar. Toen ik zelf in de muziekwereld terecht kwam ben ik me noodgedwongen meer met rock 'n roll gaan bezighouden. Maar mijn liefde voor jazz is nooit overgegaan.” Deborah Harry, die eind jaren zeventig bekend werd als zangeres van de new wave-groep Blondie, zal op het aanstaande North Sea Jazz Festival optreden met de Newyorkse jazzgroep The Jazz Passengers. Na het uiteengaan van Blondie heeft Harry zich in haar solo-carrière beziggehouden met allerlei soorten muziek, zoals rap, disco, rock en musicals. Jazz doet ze nu voor het eerst. The Jazz Passengers, een vervolg op de Newyorkse 'fake-jazz'-groep The Lounge Lizards, speelt hoofdzakelijk instrumentale composities maar heeft het afgelopen jaar al vaker opgetreden met Deborah Harry als gast-vocaliste. Op hun onlangs verschenen cd, In Love, zingt Deborah Harry ook een aantal nummers.

“In New York bestaat een soort reservoir van muzikanten die steeds in andere combinaties met elkaar samenwerken. Je komt elkaar tegen in de clubs in de stad, wordt aan iemand voorgesteld en dan kan het gebeuren dat je samen muziek gaat maken in een genre dat je niet gewend bent. Door zo'n ervaring als nu met jazz ontwikkel ik me weer wat verder. Al ben ik op het moment ook weer bezig nummers te schrijven voor mijn nieuwe rockgroep, Mad Man's Drum.

“We spelen nummers die door de leden van The Jazz Passengers zelf geschreven zijn, en een paar standards zoals 'Angel Eyes' en 'Little Darling'. Jazz zingen is heel anders dan in een popband. Ik heb altijd gezongen met weinig techniek, ik probeer er op het moment zelf iets van te maken. Meestal lukt dat en soms niet. Bij de optredens met The Jazz Passengers staat het meeste vast, maar er wordt ook geïmproviseerd. Niet door mij, hoor, ik heb mijn vaste zangpartijen. Maar wel door de anderen, en dan is het aan mij om op het juiste moment weer in te vallen.

“Ook hoe ik me gedraag tijdens een optreden is heel anders. We doen nu een tournee langs allerlei jazz-geörienteerde festivals en ik merk dat alle aandacht is geconcentreerd op de muziek en het breken van muzikale regels. Bij rock 'n roll-optredens is de muziek meestal simpel en hou je je veel meer bezig met de presentatie.

“Onlangs zag ik in Las Vegas mijn oude heldin Keely Smith met saxofonist Sam Butera. Steeds als hij een stukje speelde liep zij naar de zijkant van het podium. Dat doe ik nu ook. Bij jazz is het niet de gewoonte dat je als zangeres het podium rondspringt. Maar soms vergeet ik dat. Dan breek ik even los.”