Senaat VS voor afschaffen van maximumsnelheid

WASHINGTON, 24 JUNI. De Amerikaanse Senaat heeft deze week het voorstel aanvaard de maximumsnelheid voor personenauto's en motorfietsen op snelwegen af te schaffen. Als ook het Huis van Afgevaardigden akkoord gaat, mogen de deelstaten zelf een maximumsnelheid op hun wegen vaststellen. Daarmee heeft de federale maximumsnelheid van 65 mijl (104 kilometer) per uur haar langste tijd gehad en zal het verkeersbeeld onrustiger worden.

Vooral staten in het westen en het zuiden met veel onbewoond grondgebied, zullen gebruikmaken van de mogelijkheid eigen maximumsnelheden vast te stellen. De bewoners leggen daar lange afstanden af en komen weinig verkeer tegen. In dichtbevolkte gebieden in het noordoosten en in Californië zullen automobilisten niet harder op de gaspedaal mogen trappen. Het verkeer zit daar overigens toch al vaak muurvast.

Tijdens de Arabische olieboycot in 1973 tegen onder andere de Verenigde Staten werd er een algemene snelheidslimiet van 55 mijl (88 kilometer) per uur ingevoerd. Het was verbazend hoeveel automobilisten zich in de eerste tien jaar aan de slaapverwekkende snelheidsgrenzen hielden.

De grote, deinende Amerikaanse sleeën uit die tijd waren qua motor wel, maar qua wegligging niet tegen hoge snelheden opgewassen. Inmiddels zijn de Amerikaanse auto's gemiddeld kleiner, stabieler en zuiniger geworden en leveren ze beter bochtenwerk bij hoge snelheden.

In de jaren tachtig gingen de automobilisten steeds harder rijden. In 1987 werd de federale maximumsnelheid voor open, landelijke gebieden verhoogd tot 65 mijl per uur. Maar ook in dichtbevolkte gebieden is het gemiddelde tempo opgevoerd. De maximumsnelheid op de altijd drukke ringweg rond Washington is 55 mijl per uur, maar de feitelijke snelheid buiten het spitsuur ligt dichter bij een 'ongeduldige' 70 mijl (112 kilometer) per uur.

De korte opritten, soms aan de linkerkant van de weg, zijn voor een lage gemiddelde snelheid gemaakt, zodat de automobilist fors moet accelereren om een plekje in de voortrazende file te veroveren. Ook vrachtauto's denderen met hoge snelheden voort en komen vaak in (voor andere verkeersdeelnemers dodelijke) ongelukken terecht. Vandaar dat voor vrachtauto's en bussen het oude federale maximum blijft gelden.

Pag.5: Armlastige staten VS schroeven boetes voor snelheidsovertreding op

Veel deelstaten hebben inmiddels hun snelheidsboetes om budgettaire redenen opgeschroefd. Sommige stadjes of counties vlakbij de autobanen krijgen veel inkomsten uit boetes. Bij een volledig lege autobaan in Texas kan een lokale sheriff op de loer liggen, die geld nodig heeft. Die bekeurt zelfs een overschrijding van één mijl per uur.

De sancties op te hard rijden lopen per deelstaat sterk uiteen. Het rijden van 70 mijl per uur kan in Montana vijf dollar en in Connecticut 200 dollar boete kosten. In Montana heeft men zich nooit aan de federale snelheidsgrenzen willen houden dus vraagt de bekeurende agent beleefd om een flapje van vijf ter vergoeding van de “verspilde energie”.

Elke verkeersovertreding in een bewegende auto wordt geregistreerd bij de instantie die rijbewijzen verleent. Dus bij een bekeuring voor te hard rijden gaat de verzekeringspremie meteen omhoog en dat is erger dan de boete. Ook autoverhuurders controleren tegenwoordig op computers de staat van dienst van hun huurders.

Inmiddels heerst er op de grote weg een hoog-technologische wedloop. Radarzoekers zijn toegestaan zodat de automobilist door een piepje wordt gewaarschuwd voor controlerende politie. Bij de invoering van nieuwe types politie-apparatuur komen meteen de bijbehorende zoekers in de winkels. Maar zodra de automobilist in Virginia of in Washington arriveert, moet hij die radarzoeker snel wegmoffelen, omdat er daar wèl strenge straffen op staan.

Bij hogere snelheden zijn ongelukken dodelijker. Het aantal doden in 40 deelstaten op wegen waar de maximumsnelheid omhoog ging tot 65 mijl per uur steeg met een kwart sinds die invoering, volgens het Insurance Institute for Highway Safety. Volgens een berekening van de University of California daalde het totale aantal doden in die deelstaten juist licht. Die cijfers spelen een betrekkelijk geringe rol in het huidige debat. Veel Amerikanen vinden het belangrijker dat ze sneller op hun bestemming aankomen. Maar zo snel als in Duitsland zal het in Amerika nooit gaan. Zelfs in het onmetelijke westen blijven er grenzen, ook aan de snelheid.