Greenpeace neemt matroos avontuur af

AMSTERDAM, 24 JUNI “Naar de vrouwen bij de lichtjes”, zegt David (26) en krijgt een kleur tot diep in zijn matrozenpak. Het is de eerste keer dat zijn marineschip aanlegt in 'le port d'Amsterdam' en nu kan hij er niet af! Met zijn maten had hij de route voor deze vrijdagnacht al helemaal uitgestippeld op de plattegrond. “C'est embêtant”, zegt David en kijkt naar het groepje actievoerders van Greenpeace dat de uitgang van zijn schip blokkeert. “Tres, tres embêtant.”

Frankrijk Stop Kernproeven staat er op drie gele spandoeken die de actievoerders in hun handen klemmen. Een stevige wind vanuit het IJ maakt de taak er niet gemakkelijk op. Bij de treeplanken klonteren nog wat in oranje oliepakken gestoken actievoerders samen. Daarachter, op de brug en voor de ramen, veel teleurgestelde matrozengezichten.

Toen Greenpeace gisterochtend ontdekte dat vier Franse oorlogsschepen in de Amsterdamse haven waren afgemeerd, werd onmiddellijk besloten tot deze protestactie tegen de kernproeven die Frankrijk vanaf september in de Grote Oceaan wil houden. “We kregen deze mogelijkheid in de schoot geworpen, en dat laat je niet over je kant gaan”, zegt Albert Kuyk, de kapitein van het Greenpeaceschip Sirius dat even verder in de haven ligt.

Zolang de geplande kernproeven niet van de baan zijn dient de Nederlandse regering Franse oorlogsschepen tot 'ongewenste gasten' te bestempelen, is het standpunt van Greenpeace. De 'teleurstelling' die het kabinet over de Franse plannen heeft uitgesproken is niet genoeg.

“Hé, ik ben zelf een zeeman”, roept Kuyk de commandant van een van de Franse schepen toe. “We willen niemand in gevaar hebben. Eraf is niet ter discussie. Maar als er mensen terug aan boord willen, dan laten wij hen er gewoon via de loopplank weer op. Ze moeten niet gaan springen.”

Langzaam kruipt de tijd voorbij. Om acht uur komt een pizzabezorger de kade oprijden. “Ga zo door”, roept hij de actievoerders vanonder zijn brommerhelm toe. “Je hebt gezien hoe het met dat booreiland is gegaan. Gewoon doorgaan!” Hij neemt de bestelling op voor nog meer pizza's. Maar dan is daar opeens de politie.

“Maar dat is wel neo-kolonialisme, meneer Wilting”, probeert Kuyk het standpunt van de actievoerders nog duidelijk te maken tegenover de woordvoerder van de politie. “Stel dat ze die proeven hier op Texel zouden doen?” Maar de politie is niet meer te vermurwen. Actievoeren mag, maar blokkeren niet. Opdracht van de burgemeester.

Als postpakketjes worden de blokkerende actievoerders nu een voor een opgetild en achter het hek van de passagiersterminal gesjouwd. “Ik vind dit heel heel moeilijk om te doen”, fluistert een jonge agent, terwijl hij een vrouw onder haar armen over het asfalt sleept. “Ik ben net zo tegen die kernproeven als u.”