Wereldzeeën

T/m 16 juli in galerie De Brieder, Metrostation Oostplein Rotterdam, do t/m zo 13.30-17.30u. Prijzen: ƒ 95,- tot ƒ 17.500,-.

'Wat is de wereld zonder zee? Dan is de haring niet tevree', luidt een gedichtje uit de Enkhuizer Almanak. Onder de titel 'De wereldzeeën' heeft de Rotterdamse galerie De Brieder zichzelf veranderd in een zeemuseum, zo meldt de uitnodiging waarop de maquette van een vuurtoren - ontworpen door Lieuwe Wynia - lokt. Maar daarmee is het aantrekkelijkste over deze expositie wel gezegd. De kleine ruimte onder de grond, in het metrostation Oostplein, is te klein om het werk van 21 verschillende kunstenaars te bevatten. De douche in de vorm van een poort bijvoorbeeld, die Maarten van Gent bij de ingang zette, heeft daardoor niet de gewenste ruimtelijke en dromerige werking die zij - mede door het ruisen van de branding dat uit twee speakers tussen de tegels komt - zou kunnen hebben. Het rustgevende geluid, een 'soundscape voor bad- en huiskamer' dat lijkt op de ontspannende muziek in chill-out rooms, wordt ook los op tape te koop aangeboden. Ernaast ligt huisvlijt van Marianne Rouws: met schelpen beplakte lucifersdoosjes, van binnen voorzien van een blauw kleurtje en een stukje zeewier.

De meeste bijdragen blijven steken in dit soort leukige ideetjes, die dikwijls nog slecht zijn uitgevoerd ook. Zoals de flessen die Catherien Jansen vulde met water, met daarop de scheikundige samenstelling van deze vloeistof vermeld. Er vlak naast struikel je bijna over een jerrycan met een label waarop staat: Noordzee. Jeroen Mulder laat een namaak-kampvuurtje branden op uitgestrooid zandstrand, en Dirk Martens hing een hengel in een emmer met zeewier. En natuurlijk is er de onvermijdelijke opgerolde boodschap in de fles, en een beeld van Icarus die in zee stort. 'Voor het eerst in honderd jaar is in Nederland weer een zeepanorama geschilderd', werft de uitnodiging. Dat wil zeggen: zeven kunstenaars maakten elk een schildering van zee en strand, die in een afgeschoten gedeelte - te nauw om een panoramische sensatie op te roepen - naast elkaar zijn gehangen. Een beetje zand op de vloer, en klaar is het panorama. Jammer dat zo'n leuk thema zo rommelig en waarschijnlijk te gehaast is opgezet en uitgevoerd. De clichés hebben de overhand, zoals ook blijkt uit de inleiding in de fröbelachtige catalogus: 'De zee ontsluit de wereld,' heet het daar quasi-filosofisch.

    • Renée Steenbergen