Meneer Griezels baardhapjes; Lekker vies koken met Roald Dahl

Felicity Dahl: Roald Dahl's Griezelkookboek. Ill. Ouentin Blake. Uitg. Fontein, 60 blz. Prijs ƒ 24,95.

Niemand kon zo lekker, en zo vies, over eten schrijven als Roald Dahl. Zijn lekkerste boek, misschien wel het lekkerste boek ter wereld, is natuurlijk Sjakie en de chocoladefabriek. Sjakie vaart door de fabriek over een rivier van warme bruisende chocola. Hij ziet deuren met opschriften die je doen kwijlen: 'aardbeiensap-waterpistolen' of verbazen, zoals 'vierkante toffees die rond schijnen'. Iedereen die het boek leest is jaloers en baalt, omdat al dat snoep niet echt bestaat.

Felicity Dahl, de echtgenote van Roald, deed dat blijkbaar ook. Zij schreef een kookboek vol recepten van onder andere snoepsoorten uit Sjakie: Roald Dahl's griezelkookboek. Ze waarschuwt wel dat deze recepten maar 'een interpretatie' zijn van de 'fantastische, verrukkelijke en walgelijke' etenswaren die in Roald Dahls boeken voorkomen. Felicity heeft blijkbaar zelf maar zo'n beetje verzonnen hoe je die dingen moet klaarmaken.

Dat kan natuurlijk ook niet anders (ze kon de recepten moeilijk aan Willy Wonka vragen), maar het is toch een beetje jammer. De 'holle-kiezen-vullende caramels' zijn net iets minder lekker dan je zou denken. Dat geldt ook voor Wonka's 'notenknapper-roomreep'. En het 'aflikbaar behang voor kinderkamers' ziet er prachtig en heerlijk uit, maar je kunt er geen kamer mee behangen. Maar dit is allemaal een beetje zeurderig, want het is natuurlijk heel leuk om Sjakie te lezen met een berg snoep uit het boek naast je.

Soms zijn de recepten wel moeilijk. Je hebt rare dingen nodig, zoals een suikerthermometer (vast iets wat banketbakkers hebben) en 'plasticine'. Maar door de prachtige foto's van de gerechten en de plaatjes van Quentin Blake (die heel veel boeken van Roald Dahl geïllustreerd heeft) krijg je toch zin om het allemaal te maken.

Niet alle gerechten lijken echt om op te eten. Zo kun je de reuzekrokodil maken van een stokbrood besmeerd met diepvriesspinazie en met artisjokblaadjes als schubben. De bek moet worden opengehouden met een dubbelgevouwen klerenhanger. Meer een kunstwerk dan een maaltijd dus.

Van sommige boeken van Roald Dahl moet je eerder kokhalzen dan kwijlen. In De griezels bijvoorbeeld beschrijft hij wurmenspaghetti (blubberig en bitter) en vogelpastei. Recepten hiervoor, staan ook in het boek - het heet niet voor niets 'griezelkookboek'. Er is zelfs een recept bij dat heet 'Meneer Griezels baardhapjes'. Volgens De griezels hangen in die baard: 'Honderden restjes van ontbijten, twaalfuurtjes en warme maaltijden. Piepkleine stukjes omelet. Spinazie en tomatenketchup en vissticks en gehakte kippelevertjes. Een groen uitgeslagen stukje kaas, een beschimmelde cornflake, de slijmerige staart van een sardientje.' In het boek is het recept gelukkig wel iets anders. Van puree boetseer je het hoofd van meneer Griezel. Voor zijn ogen neem je eieren, voor zijn wenkbrauwen geroosterd brood, voor zijn oren oesterzwammen en voor de baard en de rest van het haar minifrietjes. Daartussendoor strooi je in plaats walgelijkheden lekkere restjes, bijvoorbeeld de overgebleven macaroni van gisteren. Dan moet het hoofd in de oven. Eenmaal aan tafel wel eerst de passage over meneer Griezels baard voorlezen natuurlijk.