Intrigerend portret voor pubers die willen griezelen

Tweede lijn, zondag, Ned.2, 20.30-21.00u.

Een doodnormale jongen, Michael Ross. Ziet er volmaakt onopvallend uit, gedraagt zich gewoon, praat als ieder ander en heeft acht vrouwen verkracht en gewurgd. Met een portret van Michael Ross begint Veronica's Tweede Lijn zondag een zesdelige reeks over seriemoordenaars. Een verbijsterende uitzending.

Op een toon alsof hij het over het weer heeft vertelt Ross over zijn onbeheersbare en dodelijke dadendrang. Soms wist hij al wanneer hij een meisje op straat zag lopen: die is dood. Bewust dacht hij niet aan moord als hij met zijn latere slachtoffers praatte. Met zijn keurige voorkomen en beschaafde spraak suste hij hun wantrouwen.

Je ziet de foto's van de slachtoffers, meisjes van 14 tot 19 jaar. Hij misbruikte ze, draaide ze op hun buik en wurgde ze met zijn handen. Een mes of vuurwapen gebruiken wilde hij niet. Steken of doodschieten zou naar zijn idee niet dat gevoel van contact geven dat wurgen wel heeft. Wurgen gaat ook niet zo snel, vertelt hij. “Helemaal niet zoals op de tv.” Een keer duurde het zolang voordat zijn slachtoffer stierf dat hij kramp in zijn vingers kreeg. Eerst moest hij de kramp wegmasseren voor hij verder kon. Dat was bij iemand met wie hij ook niet zo'n “good rape” had.

Zijn gevangenistherapeute, een jonge, buitengewoon aantrekkelijke vrouw, vertelt dat Ross een overwegend normale indruk maakt, maar soms begint hij onverklaarbaar te lachen. “Inderdaad”, zegt Ross, sprekend over de therapeute, “typisch een potentieel slachtoffer, jong, mooi en weerloos.” Buiten de gevangenis zou hij niet aarzelen. In de gevangenis houdt hij zich onledig met lezen, schrijven en naar klassieke muziek luisteren.

Onbegrip en onbehagen strijden om voorrang bij het zien van deze minidocumentaire. Wat bezielt zo'n man om vrouwen als wegwerp-poppen van vlees te zien? Berouw heeft hij niet. Het beeld van een meisje van veertien 'hindert' hem een beetje. Ze was zo volgzaam. Maar verder, hij praat erover alsof het een uit de hand gelopen hobby betreft en het aantal van zijn slachtoffers vindt hij ook niet buitensporig veel.

Het is een intrigerend portret, maar had ik dit wel willen zien? Het blijft een soort Faces of Death, gruwelijkheden zonder context, iets voor pubers die willen griezelen.