Buitenbeentje hockeyploeg past zich aan

AMSTELVEEN, 21 JUNI. De hockeysters van het Nederlands elftal zien er na afloop van de EK-wedstrijden allemaal hetzelfde uit. Aangekleed door een sponsor van de bond dragen ze een keurig, geruit colbertje en bijpassende effen broek. Wat voor schoenen ze daarbij dragen, mogen de speelsters zelf bepalen. Wat kleur en vorm betreft komen de meeste schoenen toch aardig overeen: degelijke instappers met lage hakken. Alleen middenveldster Nicole Koolen draagt iets opvallend anders. Die van haar zijn zwart en hebben hoge hakken. Haar schoenen verraden een afwijkende levensstijl. “Nee, ik ben niet de standaard-hockeyster”, zegt ze.

Aan haar studiekeuze, rechten, is dat niet te merken. Maar er zijn wel degelijk verschillen met haar collega's. “Een vriendje met een motor, zwarte kleding. Dat soort dingen.” Ze zegt in “een artistiek sfeertje” te zijn opgegroeid. Haar vader is beeldend kunstenaar. “Ik heb daardoor misschien wat andere interesses.” Ze heeft er desondanks geen moeite mee om bijna twee weken lang in het gareel te lopen, inclusief de degelijke kledij. “Het hoort er bij, vind ik.” De schoenen zijn ook niet bedoeld als teken van rebellie. “Ik had gewoon geen andere nette.”

Lachend vertelt Koolen op de vrije dag, maandag, met haar teamgenotes naar het Dolfinarium in Harderwijk te zijn geweest. “Vond ik best leuk. Zelf zou ik er nooit naar toe gaan. Dat zou niet in me opkomen.” Ze heeft een ander idee van tijdsbesteding. “Ik trek liever met de motor de natuur in. Met maar één spijkerbroek bij me.” Haar vriend heeft geen enkele interesse voor sport. “Ik vind het heerlijk om zo iemand om me heen te hebben.” Deze dagen zijn echter helemaal voor het hockey. Daar staat ze voor de volle honderd procent achter. “Natuurlijk, het gaat lekker zo. Ik wil naar de Olympische Spelen. Ik wil niets anders.”

Daar moet ze soms andere dingen voor laten. Ze zou voorstellingen, van moderne dans bijvoorbeeld, willen bezoeken en ze zou ook graag willen toneelspelen. Het kan niet door het hockey. Ook, bekent ze, heeft ze best weleens moeite met haar teamgenotes. Dan hoort ze een opmerking en denkt jeetje. Ze vermoedt ook wel dat de meeste andere internationals en hun ouders er op verscheidene gebieden andere denkbeelden op na houden. “Maar dat doet er toch niet toe? Ik kan met iedereen goed opschieten.”

De opvallende Nicole Koolen heeft een Nederlandse vader en een Engelse moeder. Ze werd niet zo ver van Londen - in Aldershot - geboren, maar groeide op in Heerlen. Nu woont ze voor haar studie in Den Haag en speelt voor middenmoter HDM. Ze hield wel een sterke band met Engeland. Ze probeert er minstens één keer per jaar de familie te bezoeken en spreekt de taal perfect. Een official uit Ierland maakte er vorige week een opmerking over. Rood haar, groene ogen, sproeten. Dat klopt niet, dacht de vrouw. “Jij hoort niet bij Nederland, zei ze.”

Koolen had door haar afkomst ook voor het Engelse hockeyteam kunnen uitkomen. Dat is echter nooit in haar opgekomen. “Maar toen ik mijn eerste interland had gespeeld, werd er wel gezegd dat ik nu ten minste niet meer voor Engeland kon spelen.” Ze hoopt zondag op een finale tussen haar vaderland en moederland. “Ik zou het heel mooi vinden. Maar ik droom er eigenlijk alleen van dat we Europees kampioen worden.” Ze speelde eind april al een keer tegen Engeland, maar die wedstrijd liep niet goed voor haar af. Koolen viel uit met een zware hamstringblessure. “Mijn moeder zat aan de kant. Na twintig minuten schoot het er in, pats. Het eerste wat ik dacht was: daar gaat mijn EK.”

Het herstel verliep echter voorspoedig. En daarom stond ze in Amstelveen tot nu toe steeds in de basis-opstelling. Eerst was ze centrale middenveldster, maar nu bondscoach Van 't Hek voor een meer verdedigende speelster op die positie heeft gekozen, staat ze aan de linkerkant. “Het maakt me niet uit.” Tegen Rusland, gisteravond, ging het niet goed met Koolen. In de rust werd ze gewisseld. “Ik zat niet lekker in mijn vel. Dat heb je af en toe. Morgen kan het weer helemaal weg zijn.”

De 22-jarige Koolen is internationaal gezien nog een betrekkelijke nieuweling. Ze debuteerde begin dit jaar in Oranje tijdens de Zuidafrikaanse oefentrip en speelde pas negen interlands. “Ik moet meer overtuigd raken van wat ik kan”, beseft ze. “Dat is vooral een kwestie van durven. Van doen, doen, doen.”