Veiligheid

Tijdens die NAVO-conferentie in Washington gebruikte de Nederlandse delegatie een lunch ten huize van onze ambassadeur aldaar.

Ik was samen met een fotograaf die ik Kees Fontein zal noemen, want zo heette hij. We stonden op straat te wachten tot de heren klaar waren en maakten een praatje met twee lijfwachten, belast met de veiligheid van Van Agt, alleen Van Agt. We hadden ze bezig gezien en het was duidelijk dat deze mannen bereid waren voor Van Agt alles en iedereen onder de voet te lopen. Van andere ministers in het gezelschap (Scholten, Van der Klaauw) kenden ze het bestáán niet eens.

Nu leunden ze op de achterklep van hun auto. Ze hadden een hamburger gehaald en dronken coke uit kartonnen bekers van minstens een halve liter. Het was warm in Washington.

Wij vertelden over onszelf en ons werk, zij vertelden ook over zichzelf en hun werk, heel genoeglijk allemaal. Tot aan de zijkant van de ambassadeurswoning een man in kokskleding verscheen. Hij stak een sigaret op en Kees wilde hem gaan fotograferen, Fontein liep de tuin in.

Halt, riep de één. Nog één stap, riep de ander. Beiden hadden ze de hand al op hun heup, hun vuurwapen.

Ik geloof grif dat je op zo'n moment geschokt hoort te zijn. Maar ik was vol bewondering. Zo professioneel, zo vastberaden maak je mensen zelden mee. En met die fotograaf kon ik toch al niet zo goed opschieten.