Gemoedelijke meesters op slide-gitaar

Concert: Ry Cooder & David Lindley. Gehoord: 19/6 Vredenburg, Utrecht. Herhaling: 20/6 Vredenburg.

Als twee oude vrienden die op de veranda hun gitaren nog eens uitpakken om liedjes van vroeger te spelen. Zo ongeveer benaderen de meestergitaristen Ry Cooder (48) en David Lindley (50) hun gezamenlijke optreden. Om beurten zingen ze, knikken ze elkaar toe dat het tijd is voor een solo en leunen ze achteruit op hun keukenstoel om de ander ruim baan te geven. De gemoedelijke sfeer wordt vervolmaakt door de aanwezigheid van zoon Joachim Cooder die zijn bonte verzameling percussie-instrumenten mocht uitstallen, en de zang van dochter Rosanne Lindley die halverwege het optreden een centrale positie op het van huis meegebrachte vloerkleed innam.

Ooit bedankte de Californische sessiemuzikant Ry Cooder voor de eer om de overleden Brian Jones op te volgen bij de Rolling Stones. Als bottleneck-gitarist leverde Cooder onmisbare bijdragen aan de Stones-elpees Let It Bleed en Sticky Fingers, maar hij verkoos het rustige bestaan van huurmuzikant en componist van filmmuziek. Op zijn sporadische soloplaten toonde hij zich een groot kenner en liefhebber het Amerikaanse muziekverleden, met nadruk op blues, gospel en vroege rock'n'roll. Daarnaast hield hij zich bezig met etnische muziek uit Hawaiï en Afrika, zoals recentelijk op een gezamenlijke cd met de Malinese zanger Ali Farka Toure.

Ook het extravagante ragebolhoofd David Lindley werd vooral bekend als sessiegitarist, bij Jackson Browne en op veel platen waar Cooder eveneens bij betrokken was. Hun paden kruisten onder meer op de soundtrack van Paris, Texas: een speelfilm met een desolate sfeer die werd verhevigd door het ingetogen slide-gitaarspel. Een fragment uit die filmmuziek vormde het hoogtepunt van het concert van gisteravond, waarbij Lindley onheilspellende klanken uit zijn elektrische gitaar toverde met een strijkstok en Cooder zijn flessehals trefzeker over de snaren liet glijden. Het was de enige concessie aan het feit dat Cooders volgende cd een verzameling van zijn filmthema's wordt, want de overige twee uur beperkten de muziekvrienden zich tot beknopte liedjes uit beider repertoire.

De concentratie die sprak uit fraaie versies van Mercury Blues en Chuck Berry's 13 Question Method ging verloren, toen de piepjonge Rosanne Lindley zich halverwege aandiende om haar nog enigszins onvaste blanke bluesstem te botvieren. Voor het volwassen sentiment achter 5-10-15 Hours van souldiva Ruth Brown, kwam zij aan overtuigingskracht tekort. Pas in meerstemmige nummers als het roerende How can a poor man stand such times and live ontsteeg de avond aan een vrijblijvend familie-onderonsje. Pas op die momenten dat Cooder en Lindley hun slide-gitaren het woord lieten doen, toonden ze zich de ware meesters van hun kunst.

    • Jan Vollaard