Bergkamp

Eindelijk heeft de voorzitter-eigenaar van Internazionale Bergkamp ervan kunnen overtuigen dat het beter is als club en speler alle banden doorsnijden. Het is waar dat de grote baas Moratti - niet de man, die destijds de Nederlander aantrok - in zijn toelichting Bergkamp nogal gespaard heeft. Volgens hem was het niet zozeer de schuld van Dennis dat het huwelijk geen succes werd. Pech en toeval hebben volgens hem een grote rol gespeeld. Inderdaad is de oud-Ajacied bij tijd en wijle door blessures achtervolgd. Bovendien wilden enkele invloedrijke Milanezen, de veteraan Bergomi voorop, een dusdanig op verdedigen ingestelde tactiek spelen, dat Bergkamp mede daardoor voortdurend op een eiland kwam te staan. En als er dan toch eens moest worden aangevallen, dan prefereerden die Italianen de counterspecialist uit Uruguay Ruben Sosa. Het moeten vreselijke tijden voor onze landgenoot zijn geweest. En nog te erger doordat hij zo'n slechte verhouding had met de Italiaanse pers. Als kranten zelfs je tuinman gaan interviewen (die dan onder meer vertelt dat je zo saai leeft en voornamelijk croquet speelt met je vrouw en zelden of nooit met de eigen supporters communiceert) dan moet je wel per wedstrijd een hattrick scoren om populair te worden. Want uiteindelijk is niet eens die superrijke voorzitter de baas, maar de bulk van de supporters. Ook in Engeland is dat zo. Monkou, die voor Feyenoord speelde en later naar Chelsea en vervolgens naar Southampton ging, heeft dat in een interview onomwonden gezegd.

Maar Monkou is een slimme vogel, die weet van aanpassen en rekening houdt met anderen. Die komt er wel, hoewel zijn voetbalcapaciteiten niet uitzonderlijk zijn. Met Dennis Bergkamp ligt dat helaas moeilijker. Zeer begaafd, maar lastig hanteerbaar, niet wegens aangeboren slechtheid, maar tè in zichzelf gekeerd, te weinig showman, tè introvert en tegelijkertijd te koppig. Geen Italiaans willen leren, nooit een teken van populaire aanpak - zo bereik je 't hart van de tifosi niet. En kameraad Jonk is al weinig beter. Je moet publicitair het (dolle) spel meespelen, anders word je tezijnertijd gepakt en op de snijtafel uitgebeend. De vraag is nu wat Bergkamp bij Arsenal te zoeken heeft. De populaire pers in Londen bestaat niet uit lieverdjes, maar zal het Bergkamp toch minder moeilijk maken dan die in Milaan. Waar het in eerste instantie om gaat is het antwoord op de vraag hoe de Britse verdedigers hem bevallen. Die worden geacht iets minder gemeen te zijn dan hun Italiaanse vakbroeders, maar lieverdjes zitten er niet bij en keiharde tackles zullen schering en inslag zijn. Als Dennis ginds overleeft, kan hij alsnog staat maken op het predikaat een topaanvaller te zijn. Hoewel hij nog betrekkelijk jong is (26) kan men wellicht reeds van een voorlaatste kans spreken. Een voordeel kan zijn, dat hij Glenn Helder naast zich weet. Helder is een “heldere” speler. Hij kent geen vrees, maakt zijn acties en kan als zodanig een voorbeeld voor Bergkamp worden. Helder laat zich zien, zonder terughoudendheid, zonder vrees en zo brutaal als de beul. Alleen door veel van de instelling van de ex-Vitessenaar tot de zijne te maken kan Bergkamp overleven. Wij gunnen het hem van harte. Het zou zonde zijn indien zo'n duidelijk talent ergens halverwege zijn schitterend begonnen loopbaan zou blijven steken in remmingen en hersenspinsels.