Zalig verklaard door de Amerikaanse post

Het moet als blasfemie aandoen om haar af te stempelen - zelfs een machine zal dat voelen. Marilyn Monroe, 33 jaar na haar dood herrezen op een Amerikaanse zegel, kost postfris slechts 32 dollarcent, maar ze is onbetaalbaar. De Amerikaanse droom op een paar vierkante millimeter. Geen slechte beurt voor Norma Jean(e). Aardig moet het zijn om een aldus gefrankeerde brief uit Amerika te krijgen wanneer men ergens in Nederland op een adres woont vernoemd naar president John F. Kennedy. Zou de huidige president aan zijn legendarische voorganger denken als hij haar gebruikt - om niet te zeggen: als hij de gom bevochtigt? Of verzorgt een secretaresse zijn persoonlijke correspondentie?

Marilyn Monroe heeft, voor zover is na te gaan, reeds twee keer eerder na haar dood geposeerd voor de kleinste grafiek ter wereld: een keer in een Afrikaans land en een keer in het Caraïbisch gebied, maar nooit eerder in haar land van herkomst. Daar gaat ze nu, rechtsboven op menige enveloppe, Brigitte Bardot - die ooit als Marianne voor de Franse munt model stond - glansrijk overtroevend. Bij glamour van dit formaat krijgt het begrip filatelie een andere betekenis.

Een grote grafische schoonheid biedt ons de bijna anderhalve eeuw aan Nederlandse postzegels, dat zal elke (inter)nationale verzamelaar beamen. Maar, de enige actrice die ooit op een Nederlandse postzegel werd afgebeeld is Esther de Boer-van Rijk als Kniertje in Heijermans' Op hoop van zegen in de serie zomerzegels van 1974. Sinds de eerste Nederlandse frankeerzegel in 1852 bij 's Rijks Munt te Utrecht van de pers kwam, zijn bekende vrouwen - de vier vorstinnen daargelaten - sowieso een uitzondering: Maria Tesselschade (1938), Aagje Deken (1941), Anna Maria van Schuurman (1978), Anne Frank (1980) en - als je haar mag meerekenen - Rembrandts Saskia (1983). Schoonheidsgodinnen komen in de eerbare collectie Nederland niet voor. Aan de onderwerpen kan het niet liggen. Neem Lili Bouwmeester en Fien de la Mar, of nog verder terug Mata Hari. Als verzamelobject voor buitenlandse filatelisten bepaald interessant. Maar een spionne op een zegel? Postzegels zijn net als straatnamen: ze dienen inhoudelijk van onbesproken gedrag te zijn. Er gaat tijd overheen en veel deliberatie aan vooraf voordat iemand een dergelijke eer toekomt - alleen staatshoofden kunnen zichzelf opplakken. Men is maar beter een tijdje dood, de levenden kunnen immers problemen opleveren. In Amsterdam werd de Stalinlaan schielijk omgedoopt tot Vrijheidslaan. Zo kan de waan van de dag de geschiedenis een andere wending geven. De levende Marilyn Monroe werd door haar relaties met de Kennedy's waarschijnlijk beschouwd als een veiligheidsrisico. Dood niet. Al is het ongetwijfeld uit overwegingen van valutaire aard dat de United States Postal Service haar zalig heeft verklaard.