Romeo & Julia op fascinerende muziek

Gezelschap: Scapino Rotterdam, produktie: Romeo & Julia, choreografie: Ed Wubbe, muziek en uitvoering: Sandip Bhattacharya, Ali Çifteci, Henk van der Meulen, Nora Mulder, Marion Reingoud, Ali N'Diaye Rose en Gustavo Toker; decor: Ed Wubbe i.s.m. Bert Determann. Gezien: 16/6 De Rotterdamse Schouwburg. Nog te zien: 22/6 Amsterdam, 27 en 28/6 Den Haag. Voor optredens volgend seizoen: 010-4142414.

Al vijftig jaar is de naam Scapino verbonden aan een dansgroep, die oorspronkelijk het doel had kinderen met theater en dans in aanraking te brengen. Zo'n 25 jaar geleden ging het artistieke beleid geleidelijk een andere richting op om uiteindelijk, na een directiewisseling in 1992, en geheel andere koers in te slaan. Scapino werd, zoals de meeste Nederlandse dansgroepen, een gezelschap met eigentijdse dansprodukties gericht op een volwassen publiek. Vanwege de verkregen status als stadsgezelschap werd de naam Scapino Ballet veranderd in Scapino Rotterdam.

De vijftigjarige naamsviering werd aanleiding tot de grote, nieuwe produktie Romeo & Julia, gemaakt door Ed Wubbe. Hoewel dat eerst wel de bedoeling was, koos Wubbe uiteindelijk niet voor de inmiddels klassiek geworden muziek die Prokofjev voor Romeo en Julia schreef, omdat die te direct Shakespeare's beroemde liefdesdrama volgt. De muziekkeuze voor Wubbe's Romeo is bijzonder en ongewoon verrassend. Het is het gezamenlijk werkstuk, gecoördineerd door Henk van der Meulen, van een ensemble bestaande uit musici van Turkse, Senegalese, Noord-Indiase, Argentijnse, Surinaamse en Nederlandse afkomst. Ieder bracht zijn eigen instrumentarium, dan wel zangstem met een specifieke klankkleur en ritme in. Het resultaat is een uitermate fascinerend en opwindend geheel doordrenkt van een hartstocht en vervoering die je bij een Romeo en Julia-verhaal verwacht.

Bij de choreografie is dat wat mij betreft niet het geval. Romeo & Julia roept qua opzet en structuur te veel een reminiscentie op aan Wubbe's agressieve Kathleen. Daar was iedereen in het zwart gekleed, nu zijn de dansers door Pamela Homoet in eigentijdse, witte laag-over-laag kledij gestoken. Met heel veel moeite zijn de figuren en handelingen uit Shakespeares beroemde liefdesdrama te herkennen. Dat schijnt er ook niet toe te doen, want deze Romeo & Julia wil kennelijk niet de onontkoombaarheid van een alles overstijgende liefde laten zien, noch de tederheid, de vriendschap, de intense wanhoop, de redeloze vetes. Het gaat hier om het tonen van krachtige, complexe, ingenieuze bewegingen, van uitbarstingen van opgefokte energie, van effectieve beelden, van massaal theatraal geweld.

Wubbe's bewegingstaal is gedreven, dynamisch en knap van constructie. Er zijn dan ook ongemeen boeiende fragmenten te zien, zoals het duet van Tibalt en Romeo, de 'balkon'scene (waarbij niet Julia maar Romeo naar beneden komt en van een balkon geen sprake is), en verschillende losse ensemblestukken, trio's en duetten. Er wordt door de hoofdpersonen, zoals dat tegenwoordig schijnt te moeten, regelmatig gesproken (in het Spaans en Frans - zo internationaal, weet je wel) hetgeen gedoe met microfoons met zich meebrengt. Daardoor krijg je nog meer het idee naar een efficiënt gemonteerde, goed uitziende videoclip te kijken, waarvan de emotionaliteit van een oppervlakkig soort is.

De uitvoering door de 28 dansers was binnen het door Wubbe gezette kader heel goed met de integere, wel zeer volwassen Julia-vertolking van Esperanza Aparicio-Romero als overtuigend middelpunt. In de Romeo van Javier Perez-Pont heb ik daarentegen helemaal niets van een Romeo kunnen ontdekken. Het meest indrukwekkend vond ik eigenlijk de muziek en de uitvoering ervan door de musici en zangers.

    • Ine Rietstap