Kees Prins lijkt in Spaarnwoude geheel in conservatoriumsfeer

Concert: Halfway-festival met o.a. Moondogs, De Dijk, Joe Cocker, Paul Weller, Sheryl Crow. Gehoord: 17/6 Recreatiegebied Spaarnwoude.

Even leek er nog hoop, toen zanger Kees Prins tijdens het optreden van zijn groep Moondogs een paar stukjes blauw in het wolkendek ontdekte, maar al gauw bleek dat wind en regen de overhand hadden. Slechts achtduizend mensen bezochten daarom het Halfway-festival, dat zaterdag voor de vierde keer gehouden werd op de aangename lokatie van het recreatiegebied Spaarnwoude bij Halfweg.

De programmering was veilig en beschaafd. Met optredens van de vriendelijke Engelse rappers van Galliano, nederlandstalige soul door De Dijk, gezapige moerasblues door Tony Joe White en een uitsmijter in de persoon van Joe Cocker, was het duidelijk dat Halfway het eerste festival dit jaar zonder stagedivers zou worden.

De openingsact Moondogs zette meteen de toon. Omdat Kees Prins ook bekend is van het komische programma Jiskefet, was het niet moeilijk te denken dat Moondogs een persiflage op een popgroep is. De band speelt uitstekende imitaties van Crowded House en The Beatles, heeft teksten als 'She's a diamond in the crowd' en staat er zo serieus bij dat het wel een conservatorium-uitvoering lijkt. Prins zingt mooi soepel, maar de groep mist karakter, zowel muzikaal als in presentatie.

Toen Paul Weller aantrad met een sardonisch 'How are you, wet?' was het net even droog, zodat hij niet tegen een zee van parapluies hoefde aan te kijken. Weller, die bij het songschrijven soul en rock soepel samensmeedt, had weer een andere band dan de laatste twee keer. Met slechts een gitarist, bassist en drummer speelde hij robuuste versies van de nummers van zijn laatste drie solo-platen. Weller koos voor de snellere songs en voerde die uit zonder opsmuk van achtergrondzangeressen en effecten.

Paul Weller gedijt bij de eenvoud. Terwijl zijn drummer een strak ritme sloeg en zijn gitarist voor de funky finesses zorgde, zong hij zaterdag afwisselend rauw en sussend, boos en liefjes. Weller haakte bovendien nog in op de actualiteit door zijn Woodcutters Son te laten overlopen in Not Fade Away, het nummer waar The Rolling Stones nu hun concerten mee openen.

Ook Sheryl Crow, de nieuwe Amerikaanse singer/songwriter die van de ene op de andere dag een ster was, parafraseerde haar eigen teksten. Crow, voor wie een groot deel van het publiek was gekomen, verwerkte in de uitvoering van haar hit-single All I Want To Do (Is Have Some Fun) al rijmend de regel ..I want to stay at The Bulldog/ all night long.. - wat meteen haar verzaligde gezichtsuitdrukking verklaarde.

Crows nummers hebben een loom, sensueel timbre. Ze laat graag een hammond-orgel meespelen met haar zang, of een woestijnachtige slide-gitaar tussen haar frasen opklinken. Zaterdag speelde ze haar eigen gitaar op de rand van het podium, terwijl de regen in haar gezicht blies. Ze was stoer en gedreven en haar stem die op de plaat wel eens schel kan zijn, klonk soms verrassend zwoel - maar dat kon ook samenhangen met de cannabis-geneugten van The Bulldog.