Geduld Pavin bij US Open eindelijk beloond

ROTTERDAM, 19 JUNI. Corey Pavin heeft op de baan van de Shinnecock Hills Golfclub bij New York het US Open gewonnen. In de laatste ronde maakte hij op de moeilijke baan de minste fouten. De 35-jarige Amerikaan, die zijn eerste Grand-Slamtitel won, had voor de vier ronden 280 slagen nodig. De Australiër Greg Norman werd voor de achtste keer tweede in een Grand-Slamtoernooi.

Vooral tijdens de laatste twee ronden waren de omstandigheden op Shinnecock Hills heel lastig. De baan is veel moeilijker dan de meeste moderne, kunstmatige banen waarop Amerika patent lijkt te hebben. De locatie van de US Open werd in 1891 aangelegd op Long Island, vier kilometer van de Atlantische Oceaan. De wind verandert een paar keer per dag van richting en sterkte. Pal naast de baan wordt het gras extra hoog gehouden. Het kostte Tiger Woods een blessure aan zijn pols toen hij met een wilde slag de bal uit het taaie gras wilde slaan. Alleen Pavin was in staat om par te spelen.

Corey Pavin had tot dusver twaalf toernooien van de Amerikaanse tour gewonnen en gold als de beste speler zonder een grote titel op zijn naam. Zijn geduld werd eindelijk beloond, maar zeker zoveel sympathie ging uit naar Greg Norman. Na de tweede en derde ronde ging de Australiër nog aan de leiding, evenals negen jaar geleden op dezelfde baan. Toen riep tijdens de derde ronde een toeschouwer naar Norman, vlak voordat deze wilde slaan: “Je stort in, Norman.” De Australiër Norman bleef die dag nog aan de leiding, maar in de laatste ronde stortte hij inderdaad in. Hij maakte 75 en werd twaalfde.

In de jaren daarna nam zijn reputatie van iemand die op belangrijke momenten de titel weggeeft, aanmerkelijk toe. Soms forceerde hij het door eigen fouten, maar het is ook voorgekomen dat een ander met een miraculeuze slag ineens de overwinning van hem afpakte. Hoewel hij al vijftien jaar tot de beste drie golfers ter wereld behoort, heeft de Great White Shark van de grote toernooien slechts twee keer het Britse Open op zijn naam gebracht. Het mag vreemd klinken, maar de 40-jarige Norman is er niet slechter van geworden. Hij is een van de weinige sportlieden die een held zijn geworden door te verliezen. Hij heeft het uiterlijk van een filmster en staat vaak in de belangstelling als hij zijn mening verkondigt. Het levert hem tien miljoen dollar per jaar op aan inkomsten buiten de golfbaan.

Tijdens de laatste ronde op Long Island had Norman veel pech met zijn putts. Vele ballen bleven op de rand van de hole liggen. Toen hij een bogey maakte op de twaalfde en de dertiende hole werd hij definitief ingehaald door Pavin. Norman moet die laatste holes inwendig opnieuw doodziek zijn geweest, maar hij toonde zich een buitengewoon sportief verliezer.

Corey Pavin werd al jarenlang getipt als kanshebber voor een grote titel. Twee jaar geleden werd hij wereldkampioen matchplay, toen hij in de finale Nick Faldo versloeg. Ook in de Ryder Cup toonde de kleine Amerikaan met de grote zwarte snor over een enorme vechtersmentaliteit te beschikken. “Als je zo klein en zo licht bent als ik, moet je wel met je hart golfen”, heeft hij eens gezegd. Met de driver slaat hij gemiddeld niet verder dan 227 meter. Maar hij kan het gebrek aan lengte compenseren met een groot slagenarsenaal. Hij kan de bal hoog en laag slaan en net zo gemakkelijk van rechts naar links als van links naar rechts.

Bij de laatste hole had hij een slag voorsprong. Terwijl de meeste concurrenten met een ijzer sloegen, had hij voor zijn tweede slag nog een houten-4 nodig. De slag was perfect, want de bal belandde op een meter van de hole. Helaas miste hij de gemakkelijk putt waardoor hij het kampioenschap niet in stijl afrondde.

Als beginnend professional was Pavin niet goed genoeg voor de Amerikaanse tour. Hij deed ervaring op in Zuid-Afrika en Europa. Tijdens zijn huwelijksreis in 1983 versloeg hij in een spannend duel Ballesteros in het Duitse Open in Keulen. Sinds hij zijn tour-kaart veroverde in 1984 is hij een van de beste spelers van de wereld. Aleen die ene grote titel ontbrak nog. Wat zijn uiterlijk betreft had hij een kleinzoon van Charly Chaplin kunnen zijn, compleet met platvoeten.

De Europeanen stelden wederom teleur op het US open. De laatste Brit die zegevierde was Tony Jacklin in 1970. Dit keer was de Engelsman Mark Roe de beste Europeaan met een dertiende plaats. Zijn landgenoot Faldo had een ramzalige derde ronde (79) en de Spanjaard Ballesteros miste zelfs de kwalificatie voor de laatste twee ronden, evenals titelverdediger Ernie Els.