Alex d'Electrique amuseert met nonsens en absurde agressie

Voorstelling: Teargarten door Alex d'Electrique. Spel: Raymonde de Kuyper, Rayman Thiry, Martin Hofstra, Masja Smit, Willem Conradi, Ko van den Bosch. Gezien: 17/6 Brandend Theater, Theaterpark Hoboken Rotterdam. Aldaar 19/6, daarna tournee. Informatie en reserveren: 010-413 4767.

De tenten van Theaterpark Hoboken glimmen van de regen. Het tiendaagse theaterfestival in het Rotterdamse Museumpark heeft een slechte start. Zaterdag, de tweede avond, meldt het mededelingenbord in het paviljoen dat verscheidene voorstellingen 'wegens weersomstandigheden' zijn afgelast.

Ook de eerste voorstelling van Teargarten door Alex d' Electrique is van het programma gehaald. De groep, die in een tent zonder dak speelt, blijkt zich echter niet uit het veld te laten slaan door de onophoudelijke druilerige miezer - oorzaak van de afgelasting is een stroomstoring. Als die later op de avond is verholpen wordt de voorstelling alsnog gespeeld.

Met paraplu's gewapend betreedt het publiek het met fakkels verlichte Brandend Theater. Als we eenmaal binnen in een halve kring langs het soppige speelvlak staan opgesteld, wijst een der spelers ons op onze bevoorrechte positie: “Wij zijn uitverkorenen”, moeten we hem naroepen, “omdat we een lullig kaartje hebben”. Buiten worden denkbeeldige bezoekers zonder entreebewijs door de man foeterend en met harde klappen weggejaagd.

Hardhandigheid kenmerkt als vanouds het optreden van Alex d'Electrique. Er zit weinig lijn in de voorstelling, het gaat de groep meer om de rauwe ongepolijste buitenkant, het grove fysieke werk, de absurde humor, de effecten. In een reeks losse scènes die nauwelijks verband met elkaar houden zijn daarvan heel wat staaltjes te zien, zowel geslaagde als minder geslaagde. Een greep: rolstoelacrobatiek door twee mannen die omwille van een te hard afgestelde tv even later verwikkeld raken in een uit de hand lopende burenruzie; een prediker met twee gehandschoende scharende armen die meters ver kunnen uitklappen in de richting van argeloze toeschouwers; brandende tafels en stoelen. Er is spuitend bloed en spuitend water, rook en marsmuziek en tenslotte is er een uitzinnige dolleman die met behulp van een ijzeren bal aan een slinger zijn agressie botviert op gevulde pakken vruchtensap.

Binnen een uur is het allemaal voorbij. De acteurs hebben zich via een opening in het zeildoek uit de voeten gemaakt, ons achterlatend in de puinhoop die ze hebben aangericht. De modder, de kapotte troep - het is een desolaat tafereel, de regen een passend gordijn. Het geheel overziend treft vooral de absurditeit ervan. Alle poeha heeft uiteindelijk geleid tot deze zinloze bende. Teargarten is volstrekte nonsens, maar wel vermakelijk omdat je op zo'n doorzichtige manier bedrogen wordt.